Nós Diario :: Últimas novas

Nós Diario - Xornal de intereses galegos Nós Diario :: Últimas novas
A+ A A-

O Liño

A materia prima fundamental para a elaboración de tecidos dende tempos primitivos despois da cesteria é o Liño remontándose esta arte á Idade da Pedra.
Na época castrexa era cultivado e  da fama da súa calidade  os romanos deixaron moitos escritos narrando o labrado, maceración, cura e mazadouro  na pedra, onde se golpeaba con grosos martelos de madeira,  asi como o paso por dentes de ferro,  o ripanzo có que se lle sababa a  parte máis próxima a casca que se usaba como mecha corrente las lámpadas ordinarias.
O liño estivo tan presente na nosa cultura durante tantos séculos que houbo unha profusión de topónimos facendo referencia a lugares. Liñares, Liñarede, Liñar.. Liñaran..Liñaza.. Liñariños, Liñarigo, Liñarede....
En todos os lares campesiños habia un tear para favorecer á facenda doméstica, mantas, colchas, lenzos de cama, tapetes, mantelos, saias medias, toallas.
Nas feiras locais consolidábase  a trasacción pormenorizada de fibras, fios e tecidos tamén para o  cambio por outras previsións forzosas.
O fiado foi unha das principais ocupacións invisibles da muller que realizaba en  simultaneidade con outras tarefas da súa interminable xornada de traballo. Dese xeito a roca converteuse no símbolo do traballo feminino.
O emprego da roca e o fuso para o fiado documéntase dende o antigo Exipto ata o século XX. Na antiga Roma a tarefa do fiado asociábase ao modelo ideal de muller. Unha das costumes  era que a noiva logo de casar, en canto pasaba a soleira do seu fogar, levase na man un fuso e unha roca.
En Galicia ata a década de 1950-1960  tivo grande importancia o cultivo e procesamento do liño. Os panos galegos eran unha referencia na Península entre o século XVIII e gran parte do XIX. A competencia da materia prima rusa e holandesa primeiro e dos tecidos cataláns despois fixo que tanto o cultivo como a confección de teas en Galicia se fose esmorecendo.
Ao liño había que adicar moito tempo, o que influíu na progresiva desaparición da actividade.
Logo de que se deixase de cultivar fai máis de medio século,  nesta última década rexurdiron asociacións de mulleres pola recuperación desta actividade artesá secularmente vencellada ás tarefas da casa,  pero que tiña como vantaxe garantir uns constantes ingresos monetarios na unidade familiar
Có século XVIII remata o explendor do Liño e có comezo do capitalismo industrialista en España determinase o incio do seu fin, pasando dun cultivo noso a unha intensa importación  barata.
Nas aldeas deiqui do sur lucense fai oitenta anos que ainda quedaba algunha leira de liño e algún tear.
Dende entón non se voltou a sementar máis que para usar en demostracións de oficios nalgunhas feiras que como Outrora queren manter vivo o espiritu dos nosos ancestros, homenaxear ós seus traballos e a súa maneira de facer as nosas cousas,  que xa non son pero foron e por iso merecen estar dentro da sabeduría popular para sempre.
 

Tecedora, Nati Chaos

Fios Naturais

Tear antigo

Tagged under: liño, teas,
Datos Galicia IGE
comprar libros
Descarga Libro Gratis

Baamorto

Monforte de Lemos ten entre as parroquias que o conforman o territorio que ocupa  Santa María de Baamorto, coas seguintes entidades de poboación: Casares, Cinsa, Devesas, Pallares, Pol, Reboredo, outras fontes engaden algún lugar máis:   Agriño, Chavarega, Lama,  Pereiras,  Portobrea, Ribela Neste...

Comprar Artesanía
RUTAS RIBEIRA SACRA
comprar libros
PROXECTO TERRA - MAPAS

PROXECTO TERRA

Aldeas Galegas e as suas tradicións
Cultura Gallega - Tradiciones