Tradicións

As Tradicións

Ratio: 5 / 5

Inicio activadoInicio activadoInicio activadoInicio activadoInicio activado

Esta páxina de tradicións recolle información necesaria para poder proporcionarse alimentos básicos que seguen a ser cultivados por xentes do rural, aínda que non na medida en que se fixo en décadas anteriores.

Os nosos antepasados viviron neste mesmo lugar e exclusivamente del atraveso de deceas de séculos que nos levaron á consolidación dunha serie de rutinas para a produción de alimentos e de recursos constantes, básicos e fundamentais.

A produción dos recursos e a comida é parte das tradicións das aldeas galegas e das aldeas do mundo.

Cando non había diñeiro había terra e os seus froitos e os materiais que foron obtidos e elaborados por homes e mulleres traballadoras. Agora as persoas dispostas a seguir con eses hábitos están en declive debido, entre outras cousas, ao despoboamento rural da actual Galicia.

Os banners laterais enlazan a páxinas que recollen algunhas tradicións desta terra, tentan explicar de forma sinxela e dende un punto de vista contemporáneo algo delas e a súa evolución no tempo.

Galicia ten tradición de Samaín, de Meigas e Bruxas, de Santa Compaña, de Druídas, Menciñeiros e Curandeiros, de Castrexos Celtas e Oestrymnios. A evolución dos vellos hábitos é digno de estudo, explicar como se foron a herdar e a modificar, nos últimos anos, ata chegar a Galicia de hoxe, é tamén obxectivo da autora deste sitio Web

Habería que ter excesos por potenciar ó Medio Ambiente por fomentar a vida no rural baseando á sociedade nun perfecto equilibrio entre o home e o medio que habita.

Na vida nas cidades, téndense a esquecer os fundamentos que conformaron ós primeiros pobos. Pronto morreremos os que coñecemos a vida natural e rural que por centos de anos foi transmitida e impregnado no noso ADN de galegos. O sabor natural dos alimentos, que sabemos que no futuro non van botar de menos se non chegan a coñecelo, a relación con outras especies de animais que comparten conosco o Planeta e nos acompañan ao logo desta vida que nos toucou vivir en común .

"Unha tradición está formado polo espírito ancestral das crenzas e normas transmitidas xeracionalmente por cada cultura. O acatamento no presente deste conxunto , é chamado tradicionalismo."

Hai cousas que abolir de moitos tradicionalismos pero tamén moitas por conservar

Imprimir Correo electrónico

A Matanza

Ratio: 5 / 5

Inicio activadoInicio activadoInicio activadoInicio activadoInicio activado

 

A COMIDA NA MATANZA

 


Reglamentos sobre bienestar y protección animal

El reglamento europeo sobre la protección de animales en el momento de la matanza, de 24 de septiembre de 2009, dice:

- El bienestar de los animales es un valor comunitario consagrado (...). La protección de los animales en el momento del sacrificio o la matanza es una cuestión de interés público (...). La mejora de la protección de los animales en el momento del sacrificio contribuye a mejorar la calidad de la carne.

- Ritos religiosos. Este reglamento, como otros, deja fuera la regulación en el caso de los ritos religiosos.

- El matarife. "La matanza y las operaciones conexas a ella deberán realizarlas únicamente personas con el nivel de competencia adecuado, sin causar a los animales dolor, angustia o sufrimiento evitable" - La directiva europea de 1993 concede a los Estados la capacidad reguladora sobre las matanzas fuera de matadero, "siempre que (...) los animales de las especies porcina, ovina y caprina hayan sido objeto de un aturdido previo".

- Real Decreto de 1995. De nuevo se establecen excepciones, pero los animales deben ser "objeto de aturdimiento previo"

 

Enlaces a otros artículos: El País

La Voz de Galicia


NOTA DEL AUTOR

Una tradición que pasará a la historia en menos de veinte años,  sino cambia la trayectoria  algún acontecimiento  por el momento insospechado. Y lo hará por muchos motivos pero el más importante de ellos es  la falta de relevo generacional que existe.

Se ha querido prohibir, muchos han luchado  por erradicar esta costumbre milenaria del auto-abastecimiento alimentario típico de las aldeas,  con claros motivos económicos. Los ingresos añadidos que supondría   llevar  a estos animales a los mataderos municipales es una razón muy poderosa, como lo es  el cobro de multas por incumplimiento de la ley 36/2007..

En esta ley que aprobó la  "Xunta de Galicia" en el año 2007  se obliga al aturdimiento en el sacrificio de los animales de producción  consecuencia de infracción leve  en caso de no cumplirse,  pudiendo ser resuelto con un apercibimiento o en caso de reincidencia  pasar a convertirse en   una falta grave subsanable con el pago de una cantidad económica  comprendida entre los  600 € y  6000 €.  REF.

Pero la matanza del cerdo es un festejo confraternal,  un motivo para el cual se juntan amigos y vecinos compartiendo momentos de trabajo y en los que se dejan atrás las diferencias tenidas.  

Los matadores, se han de llenar de coraje para actuar con la sangre fría necesaria para sacrificar a los  animales que han mantenido  a lo largo del año con esmero y cariño.

El sacrificio de un animal sea cual fuere, es necesario, si nos queremos alimentar de él. Quién se ocupe de este sacrificio, es lo menos importante, el cómo se sacrifique  importa aunque  el destino va a ser el mismo. A mi modo de ver, debiéramos respetar por encima de todo la vida de nuestros semejantes, cosa que no ocurre,  y dejarnos de pamplinadas. Un Ser Humano no goza sacando vida, sino dándola, por eso es un sacrificio tener que privar de ella a otro ser.

Es increíble  ver  como las mentes de los seres humanos son tan distantes en pensamientos y creencias  las unas de las otras, aunque  la necesidad de comer para vivir es de todos.
 


 

 

AVISO

ESTA PÁGINA PUEDE DAÑAR LA SENSIBILIDAD DE ALGUNAS PERSONAS ANTES DE ENTRAR ASEGÚRESE DE QUE LOS CONTENIDOS DEL SACRIFICIO DEL CERDO NO VAN AFECTARLE YA QUE LAS SIGUIENTES  PÁGINAS  ESTÁN COMPUESTAS POR  LOS FOTOGRAMAS DE LA MATANZA EN LAS ALDEAS PASO A PASO.
 
 
 

 

Cabazos e cochos

 

Imprimir Correo electrónico

A Sega da Herba e dos Cereais

Ratio: 0 / 5

Inicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivado

Mes da sega , mes da sega.
Ti es o mes meis grande porque nos traes a SANTIAGO
á nosa virxe do CARME!!!




siega banned

 

SEITURA

Ao longo dun montóns de séculos sementáronse   cebada, centeo e trigo e despois da recollida das patacas e da vendima,  có arado, dous bois ou vacas.

 Antes de que os abonos minerais chegaran  a ser unha maneira de aboar as terras tiñan que bouzalas. Coas aixadas os  terróns  amontoábanse  para logo queimalos e esa cinsa era o mineral que había.

 Primeiro arábase có arado de ferro, cás vacas (1) para prepararala terra, logo agradábana  e arrastrábana con  carballos retorcidos .

 BRAVAN arado usado solo con dúas parellas de bois. Soamente había nas casas ricas.

Logo as mulleres sementaban e coas vacas asucábanmo. Quedando en sucos  a auga escorría mellor e o gran tiña  outra calidade. As herbas que nacían entre o pan e en xeral calquera cereal era recollida para o gando polos mais pobres da aldea quenes llelo facían de balde para ter que lles dar de comer.

A  finais de xuño ou principios de xullo segábanse a man con fouciños leiros  de cereais e os  prados con guadañas.  Pandillas de familiares  ou grupos  ían polas aldeas, cobrando por elo a quenes lles podían pagar.

Despois de segar poñíanse en mollos nas leiras facendo os medeiros, logo carretábanse cós animais, en carros ás airas  onde se facía a Meda.  

Normalmente na primeira quincena de agosto mallábase, durante moitos séculos de maneira manual cós mallos,  logo limpábase ao vento  ata que apareceron as primeiras limpadoras unha vez listo puníase en arcas de madeira de castiñeiro.

A palla e a herba almaceábase en  palleiros.  Cando  era de herba facíaselle un teito de palla para protexela da choiva.

A partir dos anos setenta coa aparición masiva de tractores no rural deixouse de usar a forza animal para recorrer a forza mecánica . Aquí marcase o inicio dunha nova época. Empezase a sementar os leiros de cereais en llano pero sen asucar debido a que as novas máquinas non permitían  regos.

 

Tamén aparece a finais desta década dos 70, nesta zona as colleitadoras que seguiron realizando a laboura da sega dos cereais ata hoxe en día.  A producción de cereais foi menguando  ano a ano a p ata deixarse practicamente de sementar.

Factores políticos precipitaron o declive da agricultura de subsistencia.

A maiores contamos cunha poboación de xabarís que se encargan de esnaquizar o que poida quedar.

Se queres ver mais fotos da representacion da malla tradicional en RUBIAN - Bóveda

 

Sementes autóctonas:             

Trigo Tremesino, mais baixo,  sembrábase en febreiro . 

Coa Cebada, alimentábase  aos animais e tamén se cocía facendo pan con ela.

Fundamentalmente era o que máis se usaba.

Para moer levábase na besta aos  muíños que tan abundantes eran na nosa terra.

Sete ferrados por Besta era a carga mais frecuente. Nun traíase o salvado e no outro a fariña. Moitos non dispoñían de Besta e tiñan que ir nas Burras, e se non tiñan burras pois non quedaba outra que meter o lombo.

O salvado dábaselle aos marraus da ceba. Con dous ferrados de fariñas facíase unha boa fornada de once ou doce bolos pra quince días, sendo sete de media.

Os muiñeiros cobraban 1 bote de grao (1kg) por ferrado.. Tiñan os muiños marcados con cuadros para a medición.

Arcas de 40 ferrados, de 60 ferrados. As cubas que non se necesitaban tamén se enchían de grao.

Sembrábano de 3 ou 4 anos e nacía igual. Nos anos noventa empezaron a vir outro tipo de trigos, empezáronos a introducir e repartir entre os agricultores.   A 200 pesetas por ferrado cobraban e ainda que era carísimo  pronto deixou  de valer para sembrar,  se non era  inmediatamente ao ano seguinte.


O millo sembrábase a finais de  abril ou principios de maio,  en xuño acochábase  e ata setembro non se collía. Poñíase en Cabos o que non collía nas arcas.  Unha laboura a esfollada do millo. Segundo  se ía necesitando íase desgrañando e usando para alimentacion de animais e persoas. A palleta aproveitábase para comer o gando e os máis pobres facían colchóns para durmir. xa que non había borra de lá suficiente para que todos fosen diso.

Facías a bola de millo, nos topes na  lareira que se comia có leite que se mazaba catro ou cinco dias.. Apartábaselle a manteca, levábase a vender ou comíase...

 


DATOS  ESTRAIDOS DE CONSULTAS A AGRICULTORES

No século XX, a colleita media por familia no rural galego,  estimada por datos de agricultores, foi a seguinte: 1 ferrado (aprox.500 m2)

200 FERRADOS DE GRAN de  PAN (Centeo), 70 FERRADOS DE GRAN CEBADA, 30 FERRADOS DE GRANO TRIGO, 200 FERRADOS DE MILLO-

As casas mais pudientes con fincas mais grandes collian ata 700 ferrados de cereais. As casas mais pobres un par de ferrados e non lles deixaban nin traballar os comúns. Os ávaros querianos todos para eles. Todo o mundo tiña media ducia de vacas e 7 ou dez ovellas tralas vacas.

Coa lá facian os calcetíns, os xerseis, as bufandas, gorros e claro non chegaba para todos porque en cada casa habia moita xente. Un  dos poucos sitios onde os xovens podían gañar cartos era nas segas de castela. Cada ano centos de rapaces ían camiñando a estas terras  onde si todo era propicio podían traer de volta ata 300 pesetas. Antes da guerra era moita riqueza.

Centos aventuras quedaron na memoria dos que xa morreron e hoxe xa son lendas.

LENDAS

Á sega a Castela, imos Serafín.

Apañando á morte na Sega

 

Nota da Autora:

Esta reportaxe está en desenvolvemento polo que a inclusión de máis fotos e datos pode facerse en calquer momento.

Gracias pola visita.

 

 

 

 

Imprimir Correo electrónico

As Fiandeiras do Liño

Ratio: 0 / 5

Inicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivado

A materia prima fundamental para a elaboración de tecidos dende tempos primitivos despois da cesteria é o Liño remontándose este arte a Idade da Pedra.

Na época castrexa era cultivado e  da fama da súa calidade  os romanos deixaron moitos escritos narrando o labrado, maceración, cura e mazadouro  na pedra, onde se golpeaba con grosos martelos de madeira,  asi como o paso por dentes de ferro,  o ripanzo có que se lle sababa a  parte máis proxima a casca que se usaba como mecha corrente las lámpadas ordinarias.

O liño estivo tan presente na nosa cultura durante tantos séculos que houbo unha profusión de topónimos facendo referencia a lugares. Liñares, Liñarede, Liñar.. Liñaran..Liñaza.. Liñariños, Liñarigo, Liñarede....

En todos os lares campesiños habia un tear para favorecer á facenda doméstica, mantas, colchas, lenzos de cama, tapetes, mantelos, saias medias, toallas.

Nas feiras locais consolidábase  a trasacción pormenorizada de fibras, fios e tecidos tamén para o  cambio por outras previsións forzosas.

Có século XVIII remata o explendor do Liño e có comezo do capitalismo industrialista en España determinase o incio do seu fin, pasando dun cultivo noso a unha intensa importación  barata.

Nas aldeas deiqui do sur lucense fai oitenta anos que ainda quedaba algunha leira e algún tear.

Dende entón non se voltou a sementar máis que para usar en demostracións de oficios nalgunhas feiras que como Outroura queren manter vivo o espiritu dos nosos ancestros, homenaxear ós seus traballos e a súa maneira de facer as nosas cousas,  que xa non son pero foron e por iso merecen estar dentro da sabeduría popular para sempre.

 

Enlace a outro artigo relacionado 

 

 

Imprimir Correo electrónico

Entroido en Galiza

Ratio: 0 / 5

Inicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivado

Información 2018


20 xaneiro - Petardazo
21 xaneiro - Fareleiro
27 xaneiro - Meco
28 xaneiro - Oleiro
01 febreiro - xoves de Compadres
3 e 4 febreiro - Corredoiro
08 febreiro - xoves de  Comadres
9 a 13  febreiro - martes de Entroido
14  febreiro - Enterro da Sardiña
18 febreiro - Domingo da Piñata



Celebrado con paixón en vilas e aldeas galegas, os máis animados colaboran no continuar, desta antiga tradición popular.

A cultura do porco, Lalín e a súa Feira do Cocido, dan o pregón e a invitación para gozar do entroido en Galiza. 

Espectaculares traxes feitos con dedicación durante todo o ano, traballadas  coreografías, son inicio do primeiro Desfile de Comparsas.

Fai tan só cincuenta anos as poboacións destas mesmas aldeas, que hoxe habitamos uns poucos, estaban máis do  dobremente poboadas. Os medios de transporte eran limitados, e o ir a andando aos sitios era o acostumado.

O xoves de compadres, as mulleres, solteiras, casadas, cativas e anciás participaban do festexo. Xuntábanse facían os seus  compadres,  normalmente unha camisa e un pantalón vello recheos de palla, con algúnha boina ou pano. O máis bonito era o elixido para subilo nun burro ben dornado coa súa autora presumindo de levar o primeiro a queimar, detrás o séquito có resto dos compadres e das demais mulleres. Ao escurecer prendíaselles lume e os homes intentaban abortar queima.

O mesmo ocorría ao xoves seguinte, pero en caso inverso. Os homes facían as súas  comadres e as mulleres o imposible por evitar a súa queima. Galería Compadres e Comadres

De domingo a martes de  antroido  era tempo de porse  a  máscara e irse cos veciños as outras aldeas, andando. As  caralladas e o bo humor non faltaba durante o treito.

Ao chegar, vacilaban coas xentes que abrían as súas portas con brazos abertos e bo humor, indagando en quen sería ese ou aquel  individuo enmascarado.

En *Salcedo, hai pouco máis de 50 anos, o OSO baixaba ao chegar a primavera ata o pobo. Nas montañas de Poboa do Brollón pódense ver os muros de pedra que se facían para impedir que lles levase o mel das numerosas colmeas desta zona (*alvarizas). Representación daquelas épocas que aínda  perdura cada luns de antroido pola tarde, coa salida do Oso polas rúas do lugar..

Séguense realizando representacións con animais nos festexos de *Laza ou Viana do Bolo.

En *Laza, " os *Peliqueiros", o luns de entroido sae unha vaca acompañada de *comitiva, esta un pouco *maliciosa, xa que formigas vermellas son derramadas entre os presentes. Doutra banda os de *Viana *do *Bolo teñen a unha mula dando patadas  e un Rei e unha raíña de Galos, onde hoxe en día represéntase esta tradición, quizá derivada do antigo sacrificio de sangue animal á  terra polo cambio de estación.

Pero son máis as localidades con nome propio, con cultura e tradición autóctona as que manteñen este seguir de festexos.

En *Ourense vilas como Verín, cos "*Cigarróns", onde ademais o domingo *Fareleiro, o anterior ao xoves de *compadres, bótaselle fariña de casca de cereais, "farelo" a todas as xentes que non van disfrazadas, avisando do comezo. *Xinzo de *Limia coas súas Pantallas ou o seu popular xogo con antigas olas de cerámica tradicional. *Manzaneda e *Vilariño de *Conso cos seus Foliós, onde todo o pobo é  participante de leste festexo sen distinción de idade nin sexo. Para Saber máis

En *Lugo aldeas como *Santiago de Arriba, *Nogueira, *Fión e a súa *Entroido *Ribeirao, con Volantes, *Peliqueros, *Mecos e representantes dos oficios con *tinta de actualidade de forma *mímica *satirizando o tema do ano. 

*Entrimo, pobo *fronterizo con *Portugal é un dos lugares que onde os *madamiños e *madamiñas vestidos de encaixe, séguense representando *anualmente, como en *Salcedo.

Son, todos estes lugares visitados cada ano por máis persoas, que veñen atraídas polo interese de ver *realmente estas representacións populares, parte actual da nosa cultura galega e como non pola nosa *Gastronomía.

O martes de Antroido, *Comparsas de indeterminado número de participantes, desfilan polas rúas en centos de vilas como, Monforte de*Lemos, Sarria, Chantada, Escairón, ....En Pontevedra dende o ano 1984 volveuse a recuperar esta tradición, en cidades como *Coruña represéntase o *Apropósito, obra *satírica anual, e outros moitos son os lugares nos que se desfila.

E Para Rematar, o mércores de Cinza, onde xa non se pode comer carne. E por iso Galicia tamén se despide do Entroido có Enterro da Sardña. 

O Por qué do Antroido? O home desde as súas orixes fai rituaiso dun ou outro xeito no cambio de estación. Na vida todo é transformación e as máscaras do entroido represéntana á perfección. 

Son os últimos días antes de entrar na *COARESMA, nos que se come a cachucha e o lacón con grelos, preparándose para a abstinencia de 40 días sen carne que mandaba a IGREXA.

E por moitas outras cousas máis. 

ENLACES RELACIONADOS

MiniAlbume do Oso de Salcedo

Receita de Orellas de Antroido

Desfile de Comparsas 2016 e anteriores

Desfile Monforte 2017

Entroido en Ourense

Entroido Ribeirao

Tradicións Galegas Ignacio Mariño


Bibliografía: 

Citar a Google como motor de procura

 

Imprimir Correo electrónico

Outono en Galiza

No campo xa é Outono

Ratio: 0 / 5

Inicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivado

OUTONO GALERÍA DE COGUMELOS COMESTIBLES               

GALERÍA DE COGUMELOS  NON COMESTIBLES      

Coa chegada do outono as árbores frutáis que poboan as nosas terras están en apoxeo. Maceiras (mazairas), perais (pereiras), membrilleiros (marmelos), pavieiras,  nogais (concheiros, noceiras), figueiras, castiñeiros (castiros), almendoeiras, abeleiras (avelaneiras),  son algúnhas das frutais que se seguen a cultivar nas aldeas e vilas galegas.

Certamente é unha época do ano na que os sabores dos alimentos son do máis variado.

En Galicia son tradicións as castañas.

Durantes centos de anos era o alimento básico da poboación e unicamente minguou o seu consumo coa chegada da pataca.. Usábase cocida, asada ou seca, ata probablemente guisada. Cocidas en auga chamada mamotas, caldo ou empanada de castañas, castañas con leite, doce de castaña.

Hoxe por hoxe non queda nin o 25% dos castiñeiros que noutra época poboaron Galicia, ainda asi as que nos quedan séguense a recoller para consumo e venta ao resto de España.

Neste 2017 pola xeada de finais de abril, non haberá castaña galega mais que en certos lugares.

É tradición facer o primeiro magosto por Santos, o 1 de novembro, acompañadas do viño da nova colleita

Os cogomelos son un delicioso manxar para moitos habitantes destas terras. Ano tras ano esperamos con impaciencia a chegada do outono que no los trae. As lepiotas son quizais as máis buscadas e apreciadas nalgunhas comarcas do sur de Lugo, pero champiñóns e rovellóns tampouco escapan aos buscadores de cogumelos. 

O mais importante é respetar a biodiversidade e coller soamene o necesario do medio.

E moi importante non roubar nin expropiar bens.

.

    CESTA DE SETAS          

Imprimir Correo electrónico

O foxo dos Lobos

Ratio: 5 / 5

Inicio activadoInicio activadoInicio activadoInicio activadoInicio activado

 

Un couso, lobeira ou foxo de lobo (do latín fossum), escavado é unha construción tradicional empregada no medio rural para a caza do lobo ou de calquera outro animal considerado daniño e perigoso.

Un foxo de lobos consta dunha serie de elementos empregados para conduciren o lobo ata un lugar onde se lle poida dar caza. Os valados teñen altura suficiente para impediren o paso dos lobos, e forman no terreo os dous lados dun triángulo. No seu vértice hai unha rede entre eles ou un furado escavado no chan, o foxo, no que os lobos eran capturados ou mortos.

Os muros podían ser de pedra ou madeira, ás veces de cachotería e outras de chantos. Adoitaban ter unha lonxitude total de varios centos e metros. Outra variedade consiste nun recinto murado pechado situado en terreo elevado nun lugar de paso obrigado. Nel é doado entrar pero imposible saír.

Tamén fai posible capturar ao animal con vida. As cacerías organízanse de xeito comunitario.

En Galicia a participación nas cacerías estaba tradicionalmente regulada polos concellos das parroquias. As épocas preferidas para a caza eran a primavera e máis o verán. Os cazadores saían bater ao monte provistos de todo tipo de obxectos que facían ruído e encamiñábanse na súa fuxida cara ao espazo entre os valados.

O uso das lobeiras está espallado por todo o noroeste da Península Ibérica, especialmente nas zonas máis montañosas ou nas menos humanizadas. A pouquidade crecente de lobos e osos fai que o seu uso estea diminuíndo.

Con frecuencia a toponimia indícanos a existencia de foxos ou dispositivos semellantes , que recibían o nome de calello, caneyo, calecho, xorco, jorco ou caón en Asturias; chorco en León. A variedade de recinto pechado era chamada couso en Asturias, corral en León e cortello en Zamora.

Imprimir Correo electrónico

Vino y Aguardiente

Ratio: 0 / 5

Inicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivadoInicio desactivado

Enlaces relacionados

Feira do Viño en Chantada  -   Feira do Viño de AMANDI  -   Feira do Viño en Quiroga D.O. Ribeira Sacra - Feira do Viño Albariño en Cambados -

Mostra do viño de Vilachá de Salvadur  -   Feira do Viño de AMANDI 2016  -  Mostra do viño da Ribeira Sacra de Pantón e Rutas do Románico - 

Feira do Viño Ribeiro en Ribadavia -    XX Feira do Viño de Valdeorras  -   Festa de Exaltación do Viño da Ulla D.O. Rías Baixas - 

Feira do viño tinto O Salnés- Barantes Ribadumia   - Festa de Exaltación do Viño da Ulla D.O. Rías Baixas - 

Mostra do Viño de Vilachá D.O. Ribeira Sacra  -   Feira da augardente en Portomarín - 

 

Vendimias 

2016  2015  2014   2013   2012   2011     2010   2009   2008     2007  2006

 

 

alambique

 

En la oscuridad de las noches de invierno, en una época no tan lejana en la memoria, pero si casi imposible de imaginar en la actualidad, sin electricidad, noches de invierno en las que sólo la claridad de la Luna y de las Estrellas,  con la luz de los candiles de gas o carburo iluminaban al pueblo, alrededor del calor del alambique se iban transmitiendo a los niños, y no tan niños, los cuentos populares que durante siglos se habían ido fraguando en las tierras conocidas, mientras las gotas de aguardiente iban llenando poco a poco todos los recipientes.

Los litros de aguardiente que cada una de las familias hacía tanto para el consumo como para la venta dependía de los kilos de uvas que se hubiesen recogido ese año. Teniendo como promedio que 750 kilos de uvas era una postura en el alambique convencional y que venía dejando o produciendo de 25 a 30 litros, cada una de las casas de la aldea hacía tantas posturas como tuviera o quisiera hacer, siendo las familias de terratenientes las que más hacían de media anual, diez posturas, con una media pues de 300 litros.

EVOLUCIÓN DE LA TRADICIÓN DE LA VENDIMIA

No tenemos datos de la implantación de los primeros viñedos en la zona, pero sí podemos afirmar que muchos autores son los que apuestan por la cultura vinícola en el mundo de los celtas y que con seguridad los romanos se llevaban, el vino, de la península ibérica hacia la itálica.
Si nos centramos únicamente en lo que conocemos con certeza, en los últimos 150 años de vinicultura vemos una gran  transformación. Factores tecnológicos y  hechos y decisiones políticas siempre influyentes en la sociedad, durante ese periodo, derivaron en varias guerras, una la  de independencia de las colonias españolas, dos guerras mundiales y una civil que se dejaron sentir.
En el caso de la viticultura en muchas aldeas gallegas, que no tuvo cambios significativos derivados de las guerras, ya que en el transcurso de ellas la aldea siguió con la explotación de los viñedos y la elaboración del aguardiente como lo había hecho desde los orígenes.

Con el final de la dictadura en España, y la llegada de la ansiada democracia, decisiones políticas de reestructuración del medio harían la aparición de unos  límites reservados para el cultivo vinícola español, y de ahí que el estado subvencionase a los agricultores de la época con cierta cantidad de dinero por cepa arrancada, propiciando así el fin de los viñedos que en otra época habían dado riqueza,  en beneficio de los pastizales.

Los años 80 del siglo XX,  harían desaparecer los viñedos  aunque no la tradición vinícola que aún en nuestros días continúa practicándose por la mayor parte de las "aldeas gallegas". La proliferación de las parras en las huertas o nuevos pequeños viñedos en terrenos cercanos a las casas,  ha dado lugar a una producción de vino suficiente para el consumo propio de cada casa,  siendo la media anual de unos 500 litros (132 galones) por familia.
La  producción de orujo, que se vio afectada de igual modo, tenemos cifras actuales de 30 litros ( 7,92 galones) por familia y año en la actualidad.
De las nuevas generaciones dependerá el aprender y conservar esta tradición, que a ojos míos y muy a mi pesar se presenta sin futuro, por ser cada vez menos los hijos de esta tierra dispuestos a vivir de ella.
 
 
HISTORIA DEL VINO EN UNA ALDEA DEL INTERIOR GALLEGO
 

Los viñedos  le dieron a las aldeas gallegas mucha vida. En ellas se cosechaban millones de kilos de uvas,  tratadas únicamente con sulfato y azufre. No había cabida para pestes que las dañase, dado que el aire de principios del siglo XX era tan puro como lo había sido desde sus orígenes,  y lo siguió siendo,  hasta la década de los 60 donde empezó la contaminación imparable del Medio.

Se recogían 10.000 litros por familia acaudalada de terratenientes, litros que eran vendidos en su mayor parte a compradores venidos de las montañas,  en busca del preciado producto, reservando únicamente unos cientos de litros para el consumo familiar.
Después de vendimiar en cestos de madera de sauce blanco y llenar otros cestos a su vez más grandes,  se cargaban en el carro y las vacas o bueyes lo transportaban a las casas donde, los hombres descalzos, en los días venideros exprimirían  de la forma más rústica la preciada savia,  que luego metían en grandes toneles de madera de roble o castaño en su mayoría, de hasta 5000 litros de capacidad, donde lo dejaban fermentar.
Después de la fermentación del vino se extraía el bullo, que más tarde los hombres más veteranos pondrían al fuego de sus alambiques durante noches y noches elaborando así el precioso líquido blanco llamado aguardiente

 

VERSIÓN ANTERIOR COMPLETA http://aldeasgallegas.com/vinoyorujo.htm

 

 

 

Imprimir Correo electrónico

Slide background
Slide background
Aldeas Galegas e as suas tradicións
personal training certification onlinepersonal training certification onlinepersonal training certification online