Solicitamos su permiso para obtener datos estadísticos de su navegación en esta web, en cumplimiento del Real Decreto-ley 13/2012. Si continúa navegando consideramos que acepta el uso de cookies. OK | Más información
Slide background

GALICIA

Terra

Patrimonio

RURAL

Horta, Viño, Sega, Pan, Mel, Liño, Xabón, Sacha, Roza, Matanza...

CONCELLOS

Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra

RÍOS E FERVENZAS

Auga de Vida

GASTRONOMÍA

Cociña Tradicional

TRADICIÓNS
EVENTOS
ENTROIDO
VILAS GALEGAS
FESTAS GALEGAS
FEIRAS GALEGAS
Slide background
Eventos
SOSTENIBILIDADE
Cultura

VISITA ESTA WEB

Ven a coñecer Galicia

ALDEAS E VILAS

CONCELLOS
TRADICIONS

HORTAS de Galicia

PAISAXES
MAR E MONTAÑA

ROMÁNICO
Tradicións
Slide background

Descubre

MUNDO RURAL

Despega a outros sitios
Segue os enlaces!

O mellor é vivir en Galiza

Tradicións

Petos de ánimas

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

PETO DE ÁNIMAS

 
 
  Os petos de ánimas son unha das manifestacións materiais do culto aos mortos, da devoción das ánimas; non deixa de falarnos das ideas moi profundas na mentalidade galega sobre a vida e a morte. Afirman os historiadores e etnógrafos que o peto de ánimas xorde despois do século XVI, na situación político-relixiosa da Contrarreforma, é entón cando aparece a idea do Purgatorio
 
        
 
 
     Según Castelao: “A nova devoción suprímeo a idea de castigo eterno”.
 
    A mediados do século XVII, Galicia xa deixara de pensar no Inferno para que se entregue de cheo a idea do Purgatorio, do que os seus mortos queridos podían salvarse a forza de oracións e boas obras.    
 
    A finalidade destes elementos populares é a de ofrecer ofrendas de todo tipo (flores, cera, patacas, millo, pan, aceite ...), ás ánimas que non atopan descanso no Purgatorio, para que alcancen a felicidade no Ceo; unha vez liberadas intercederán por quen fixo a ofrenda, e daban diñeiro para que o cura administráseo e dixese misas polos defuntos.
 
    Os retablos das ánimas, os petos en que se pide a esmola durante a misa e as obras de cantería son manifestacións de culto ás ánimas.      
 
   O estilo artístico , de cantería defínese como "popular"; os devotos coñecían perfectamente as formas e cores que querían e non lle pedían ao canteiro artesán outra cousa que facer a obra encargada coa súa mellor habilidade.  
 
   Os petos unen arquitectura e escultura, e a súa estrutura divídese en tres partes: - Infraestrutura arquitectónica básica - Unha cavidade que similar a unha capillita que ocupa o eixo central e superior ( buqueira). - Unha cavidade case sempre na base da capillita, tapada cunha lámina de ferro e un buraco para meter as ofrendas ( Alxibeira)..
    

 
 
PETO DE ÁNIMAS DE ANGOARES
 
 
 
PONTEAREAS
 
 
 

imprimir Correo electrónico

Entroido en Galiza

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Información 2018

20 xaneiro - Petardazo
21 xaneiro - Fareleiro
27 xaneiro - Meco
28 xaneiro - Oleiro
01 febreiro - xoves de Compadres
3 e 4 febreiro - Corredoiro
08 febreiro - xoves de  Comadres
9 a 13  febreiro - martes de Entroido
14  febreiro - Enterro da Sardiña
18 febreiro - Domingo da Piñata

Celebrado con paixón en vilas e aldeas galegas, os máis animados colaboran no continuar, desta antiga tradición popular.

A cultura do porco, Lalín e a súa Feira do Cocido, dan o pregón e a invitación para gozar do entroido en Galiza. 

Espectaculares traxes feitos con dedicación durante todo o ano, traballadas  coreografías, son inicio do primeiro Desfile de Comparsas.

Fai tan só cincuenta anos as poboacións destas mesmas aldeas, que hoxe habitamos uns poucos, estaban máis do  dobremente poboadas. Os medios de transporte eran limitados, e o ir a andando aos sitios era o acostumado.

O xoves de compadres, as mulleres, solteiras, casadas, cativas e anciás participaban do festexo. Xuntábanse facían os seus  compadres,  normalmente unha camisa e un pantalón vello recheos de palla, con algúnha boina ou pano. O máis bonito era o elixido para subilo nun burro ben dornado coa súa autora presumindo de levar o primeiro a queimar, detrás o séquito có resto dos compadres e das demais mulleres. Ao escurecer prendíaselles lume e os homes intentaban abortar queima.

O mesmo ocorría ao xoves seguinte, pero en caso inverso. Os homes facían as súas  comadres e as mulleres o imposible por evitar a súa queima. Galería Compadres e Comadres

De domingo a martes de  antroido  era tempo de porse  a  máscara e irse cos veciños as outras aldeas, andando. As  caralladas e o bo humor non faltaba durante o treito.

Ao chegar, vacilaban coas xentes que abrían as súas portas con brazos abertos e bo humor, indagando en quen sería ese ou aquel  individuo enmascarado.

En *Salcedo, hai pouco máis de 50 anos, o OSO baixaba ao chegar a primavera ata o pobo. Nas montañas de Poboa do Brollón pódense ver os muros de pedra que se facían para impedir que lles levase o mel das numerosas colmeas desta zona (*alvarizas). Representación daquelas épocas que aínda  perdura cada luns de antroido pola tarde, coa salida do Oso polas rúas do lugar..

Séguense realizando representacións con animais nos festexos de *Laza ou Viana do Bolo.

En *Laza, " os *Peliqueiros", o luns de entroido sae unha vaca acompañada de *comitiva, esta un pouco *maliciosa, xa que formigas vermellas son derramadas entre os presentes. Doutra banda os de *Viana *do *Bolo teñen a unha mula dando patadas  e un Rei e unha raíña de Galos, onde hoxe en día represéntase esta tradición, quizá derivada do antigo sacrificio de sangue animal á  terra polo cambio de estación.

Pero son máis as localidades con nome propio, con cultura e tradición autóctona as que manteñen este seguir de festexos.

En *Ourense vilas como Verín, cos "*Cigarróns", onde ademais o domingo *Fareleiro, o anterior ao xoves de *compadres, bótaselle fariña de casca de cereais, "farelo" a todas as xentes que non van disfrazadas, avisando do comezo. *Xinzo de *Limia coas súas Pantallas ou o seu popular xogo con antigas olas de cerámica tradicional. *Manzaneda e *Vilariño de *Conso cos seus Foliós, onde todo o pobo é  participante de leste festexo sen distinción de idade nin sexo. Para Saber máis

En *Lugo aldeas como *Santiago de Arriba, *Nogueira, *Fión e a súa *Entroido *Ribeirao, con Volantes, *Peliqueros, *Mecos e representantes dos oficios con *tinta de actualidade de forma *mímica *satirizando o tema do ano. 

*Entrimo, pobo *fronterizo con *Portugal é un dos lugares que onde os *madamiños e *madamiñas vestidos de encaixe, séguense representando *anualmente, como en *Salcedo.

Son, todos estes lugares visitados cada ano por máis persoas, que veñen atraídas polo interese de ver *realmente estas representacións populares, parte actual da nosa cultura galega e como non pola nosa *Gastronomía.

O martes de Antroido, *Comparsas de indeterminado número de participantes, desfilan polas rúas en centos de vilas como, Monforte de*Lemos, Sarria, Chantada, Escairón, ....En Pontevedra dende o ano 1984 volveuse a recuperar esta tradición, en cidades como *Coruña represéntase o *Apropósito, obra *satírica anual, e outros moitos son os lugares nos que se desfila.

E Para Rematar, o mércores de Cinza, onde xa non se pode comer carne. E por iso Galicia tamén se despide do Entroido có Enterro da Sardña. 

O Por qué do Antroido? O home desde as súas orixes fai rituaiso dun ou outro xeito no cambio de estación. Na vida todo é transformación e as máscaras do entroido represéntana á perfección. 

Son os últimos días antes de entrar na *COARESMA, nos que se come a cachucha e o lacón con grelos, preparándose para a abstinencia de 40 días sen carne que mandaba a IGREXA.

E por moitas outras cousas máis. 

ENLACES RELACIONADOS

MiniAlbume do Oso de Salcedo

Receita de Orellas de Antroido

Desfile de Comparsas 2016 e anteriores

Desfile Monforte 2017

Entroido en Ourense

Entroido Ribeirao

Tradicións Galegas Ignacio Mariño


Bibliografía: 

Citar a Google como motor de procura

 

imprimir Correo electrónico

As Tradicións

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Esta páxina de tradicións recolle información necesaria para poder proporcionarse alimentos básicos que seguen a ser cultivados por xentes do rural, aínda que non na medida en que se fixo en décadas anteriores.

Os nosos antepasados viviron neste mesmo lugar e exclusivamente del atraveso de deceas de séculos que nos levaron á consolidación dunha serie de rutinas para a produción de alimentos e de recursos constantes, básicos e fundamentais.

A produción dos recursos e a comida é parte das tradicións das aldeas galegas e das aldeas do mundo.

Cando non había diñeiro había terra e os seus froitos e os materiais que foron obtidos e elaborados por homes e mulleres traballadoras. Agora as persoas dispostas a seguir con eses hábitos están en declive debido, entre outras cousas, ao despoboamento rural da actual Galicia.

Os banners laterais enlazan a páxinas que recollen algunhas tradicións desta terra, tentan explicar de forma sinxela e dende un punto de vista contemporáneo algo delas e a súa evolución no tempo.

Galicia ten tradición de Samaín, de Meigas e Bruxas, de Santa Compaña, de Druídas, Menciñeiros e Curandeiros, de Castrexos Celtas e Oestrymnios. A evolución dos vellos hábitos é digno de estudo, explicar como se foron a herdar e a modificar, nos últimos anos, ata chegar a Galicia de hoxe, é tamén obxectivo da autora deste sitio Web

Habería que ter excesos por potenciar ó Medio Ambiente por fomentar a vida no rural baseando á sociedade nun perfecto equilibrio entre o home e o medio que habita.

Na vida nas cidades, téndense a esquecer os fundamentos que conformaron ós primeiros pobos. Pronto morreremos os que coñecemos a vida natural e rural que por centos de anos foi transmitida e impregnado no noso ADN de galegos. O sabor natural dos alimentos, que sabemos que no futuro non van botar de menos se non chegan a coñecelo, a relación con outras especies de animais que comparten conosco o Planeta e nos acompañan ao logo desta vida que nos toucou vivir en común .

"Unha tradición está formado polo espírito ancestral das crenzas e normas transmitidas xeracionalmente por cada cultura. O acatamento no presente deste conxunto , é chamado tradicionalismo."

Hai cousas que abolir de moitos tradicionalismos pero tamén moitas por conservar

imprimir Correo electrónico

Outono en Galiza

No campo xa é Outono

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

OUTONO GALERÍA DE COGUMELOS COMESTIBLES               

GALERÍA DE COGUMELOS  NON COMESTIBLES      

Coa chegada do outono as árbores frutáis que poboan as nosas terras están en apoxeo. Maceiras (mazairas), perais (pereiras), membrilleiros (marmelos), pavieiras,  nogais (concheiros, noceiras), figueiras, castiñeiros (castiros), almendoeiras, abeleiras (avelaneiras),  son algúnhas das frutais que se seguen a cultivar nas aldeas e vilas galegas.

Certamente é unha época do ano na que os sabores dos alimentos son do máis variado.

En Galicia son tradicións as castañas.

Durantes centos de anos era o alimento básico da poboación e unicamente minguou o seu consumo coa chegada da pataca.. Usábase cocida, asada ou seca, ata probablemente guisada. Cocidas en auga chamada mamotas, caldo ou empanada de castañas, castañas con leite, doce de castaña.

Hoxe por hoxe non queda nin o 25% dos castiñeiros que noutra época poboaron Galicia, ainda asi as que nos quedan séguense a recoller para consumo e venta ao resto de España.

Neste 2017 pola xeada de finais de abril, non haberá castaña galega mais que en certos lugares.

É tradición facer o primeiro magosto por Santos, o 1 de novembro, acompañadas do viño da nova colleita

Os cogomelos son un delicioso manxar para moitos habitantes destas terras. Ano tras ano esperamos con impaciencia a chegada do outono que no los trae. As lepiotas son quizais as máis buscadas e apreciadas nalgunhas comarcas do sur de Lugo, pero champiñóns e rovellóns tampouco escapan aos buscadores de cogumelos. 

O mais importante é respetar a biodiversidade e coller soamene o necesario do medio.

E moi importante non roubar nin expropiar bens.

.

    CESTA DE SETAS          

imprimir Correo electrónico

O foxo dos Lobos

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

Un couso, lobeira ou foxo de lobo (do latín fossum), escavado é unha construción tradicional empregada no medio rural para a caza do lobo ou de calquera outro animal considerado daniño e perigoso.

Un foxo de lobos consta dunha serie de elementos empregados para conduciren o lobo ata un lugar onde se lle poida dar caza. Os valados teñen altura suficiente para impediren o paso dos lobos, e forman no terreo os dous lados dun triángulo. No seu vértice hai unha rede entre eles ou un furado escavado no chan, o foxo, no que os lobos eran capturados ou mortos.

Os muros podían ser de pedra ou madeira, ás veces de cachotería e outras de chantos. Adoitaban ter unha lonxitude total de varios centos e metros. Outra variedade consiste nun recinto murado pechado situado en terreo elevado nun lugar de paso obrigado. Nel é doado entrar pero imposible saír.

Tamén fai posible capturar ao animal con vida. As cacerías organízanse de xeito comunitario.

En Galicia a participación nas cacerías estaba tradicionalmente regulada polos concellos das parroquias. As épocas preferidas para a caza eran a primavera e máis o verán. Os cazadores saían bater ao monte provistos de todo tipo de obxectos que facían ruído e encamiñábanse na súa fuxida cara ao espazo entre os valados.

O uso das lobeiras está espallado por todo o noroeste da Península Ibérica, especialmente nas zonas máis montañosas ou nas menos humanizadas. A pouquidade crecente de lobos e osos fai que o seu uso estea diminuíndo.

Con frecuencia a toponimia indícanos a existencia de foxos ou dispositivos semellantes , que recibían o nome de calello, caneyo, calecho, xorco, jorco ou caón en Asturias; chorco en León. A variedade de recinto pechado era chamada couso en Asturias, corral en León e cortello en Zamora.

imprimir Correo electrónico

As Fiandeiras do Liño

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

A materia prima fundamental para a elaboración de tecidos dende tempos primitivos despois da cesteria é o Liño remontándose este arte a Idade da Pedra.

Na época castrexa era cultivado e  da fama da súa calidade  os romanos deixaron moitos escritos narrando o labrado, maceración, cura e mazadouro  na pedra, onde se golpeaba con grosos martelos de madeira,  asi como o paso por dentes de ferro,  o ripanzo có que se lle sababa a  parte máis proxima a casca que se usaba como mecha corrente las lámpadas ordinarias.

O liño estivo tan presente na nosa cultura durante tantos séculos que houbo unha profusión de topónimos facendo referencia a lugares. Liñares, Liñarede, Liñar.. Liñaran..Liñaza.. Liñariños, Liñarigo, Liñarede....

En todos os lares campesiños habia un tear para favorecer á facenda doméstica, mantas, colchas, lenzos de cama, tapetes, mantelos, saias medias, toallas.

Nas feiras locais consolidábase  a trasacción pormenorizada de fibras, fios e tecidos tamén para o  cambio por outras previsións forzosas.

Có século XVIII remata o explendor do Liño e có comezo do capitalismo industrialista en España determinase o incio do seu fin, pasando dun cultivo noso a unha intensa importación  barata.

Nas aldeas deiqui do sur lucense fai oitenta anos que ainda quedaba algunha leira e algún tear.

Dende entón non se voltou a sementar máis que para usar en demostracións de oficios nalgunhas feiras que como Outroura queren manter vivo o espiritu dos nosos ancestros, homenaxear ós seus traballos e a súa maneira de facer as nosas cousas,  que xa non son pero foron e por iso merecen estar dentro da sabeduría popular para sempre.

 

Enlace a outro artigo relacionado 

 

 

imprimir Correo electrónico

A Sega da Herba e dos Cereais

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Mes da sega , mes da sega.
Ti es o mes meis grande porque nos traes a SANTIAGO
á nosa virxe do CARME!!!




siega banned

 

SEITURA

Ao longo dun montóns de séculos sementáronse   cebada, centeo e trigo e despois da recollida das patacas e da vendima,  có arado, dous bois ou vacas.

 Antes de que os abonos minerais chegaran  a ser unha maneira de aboar as terras tiñan que bouzalas. Coas aixadas os  terróns  amontoábanse  para logo queimalos e esa cinsa era o mineral que había.

 Primeiro arábase có arado de ferro, cás vacas (1) para prepararala terra, logo agradábana  e arrastrábana con  carballos retorcidos .

 BRAVAN arado usado solo con dúas parellas de bois. Soamente había nas casas ricas.

Logo as mulleres sementaban e coas vacas asucábanmo. Quedando en sucos  a auga escorría mellor e o gran tiña  outra calidade. As herbas que nacían entre o pan e en xeral calquera cereal era recollida para o gando polos mais pobres da aldea quenes llelo facían de balde para ter que lles dar de comer.

A  finais de xuño ou principios de xullo segábanse a man con fouciños leiros  de cereais e os  prados con guadañas.  Pandillas de familiares  ou grupos  ían polas aldeas, cobrando por elo a quenes lles podían pagar.

Despois de segar poñíanse en mollos nas leiras facendo os medeiros, logo carretábanse cós animais, en carros ás airas  onde se facía a Meda.  

Normalmente na primeira quincena de agosto mallábase, durante moitos séculos de maneira manual cós mallos,  logo limpábase ao vento  ata que apareceron as primeiras limpadoras unha vez listo puníase en arcas de madeira de castiñeiro.

A palla e a herba almaceábase en  palleiros.  Cando  era de herba facíaselle un teito de palla para protexela da choiva.

A partir dos anos setenta coa aparición masiva de tractores no rural deixouse de usar a forza animal para recorrer a forza mecánica . Aquí marcase o inicio dunha nova época. Empezase a sementar os leiros de cereais en llano pero sen asucar debido a que as novas máquinas non permitían  regos.

 

Tamén aparece a finais desta década dos 70, nesta zona as colleitadoras que seguiron realizando a laboura da sega dos cereais ata hoxe en día.  A producción de cereais foi menguando  ano a ano a p ata deixarse practicamente de sementar.

Factores políticos precipitaron o declive da agricultura de subsistencia.

A maiores contamos cunha poboación de xabarís que se encargan de esnaquizar o que poida quedar.

Se queres ver mais fotos da representacion da malla tradicional en RUBIAN - Bóveda

 

Sementes autóctonas:             

Trigo Tremesino, mais baixo,  sembrábase en febreiro . 

Coa Cebada, alimentábase  aos animais e tamén se cocía facendo pan con ela.

Fundamentalmente era o que máis se usaba.

Para moer levábase na besta aos  muíños que tan abundantes eran na nosa terra.

Sete ferrados por Besta era a carga mais frecuente. Nun traíase o salvado e no outro a fariña. Moitos non dispoñían de Besta e tiñan que ir nas Burras, e se non tiñan burras pois non quedaba outra que meter o lombo.

O salvado dábaselle aos marraus da ceba. Con dous ferrados de fariñas facíase unha boa fornada de once ou doce bolos pra quince días, sendo sete de media.

Os muiñeiros cobraban 1 bote de grao (1kg) por ferrado.. Tiñan os muiños marcados con cuadros para a medición.

Arcas de 40 ferrados, de 60 ferrados. As cubas que non se necesitaban tamén se enchían de grao.

Sembrábano de 3 ou 4 anos e nacía igual. Nos anos noventa empezaron a vir outro tipo de trigos, empezáronos a introducir e repartir entre os agricultores.   A 200 pesetas por ferrado cobraban e ainda que era carísimo  pronto deixou  de valer para sembrar,  se non era  inmediatamente ao ano seguinte.


O millo sembrábase a finais de  abril ou principios de maio,  en xuño acochábase  e ata setembro non se collía. Poñíase en Cabos o que non collía nas arcas.  Unha laboura a esfollada do millo. Segundo  se ía necesitando íase desgrañando e usando para alimentacion de animais e persoas. A palleta aproveitábase para comer o gando e os máis pobres facían colchóns para durmir. xa que non había borra de lá suficiente para que todos fosen diso.

Facías a bola de millo, nos topes na  lareira que se comia có leite que se mazaba catro ou cinco dias.. Apartábaselle a manteca, levábase a vender ou comíase...

 


DATOS  ESTRAIDOS DE CONSULTAS A AGRICULTORES

No século XX, a colleita media por familia no rural galego,  estimada por datos de agricultores, foi a seguinte: 1 ferrado (aprox.500 m2)

200 FERRADOS DE GRAN de  PAN (Centeo), 70 FERRADOS DE GRAN CEBADA, 30 FERRADOS DE GRANO TRIGO, 200 FERRADOS DE MILLO-

As casas mais pudientes con fincas mais grandes collian ata 700 ferrados de cereais. As casas mais pobres un par de ferrados e non lles deixaban nin traballar os comúns. Os ávaros querianos todos para eles. Todo o mundo tiña media ducia de vacas e 7 ou dez ovellas tralas vacas.

Coa lá facian os calcetíns, os xerseis, as bufandas, gorros e claro non chegaba para todos porque en cada casa habia moita xente. Un  dos poucos sitios onde os xovens podían gañar cartos era nas segas de castela. Cada ano centos de rapaces ían camiñando a estas terras  onde si todo era propicio podían traer de volta ata 300 pesetas. Antes da guerra era moita riqueza.

Centos aventuras quedaron na memoria dos que xa morreron e hoxe xa son lendas.

LENDAS

Á sega a Castela, imos Serafín.

Apañando á morte na Sega

 

Nota da Autora:

Esta reportaxe está en desenvolvemento polo que a inclusión de máis fotos e datos pode facerse en calquer momento.

Gracias pola visita.

 

 

 

 

imprimir Correo electrónico

A Matanza

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

A COMIDA NA MATANZA

 


Reglamentos sobre bienestar y protección animal

El reglamento europeo sobre la protección de animales en el momento de la matanza, de 24 de septiembre de 2009, dice:

- El bienestar de los animales es un valor comunitario consagrado (...). La protección de los animales en el momento del sacrificio o la matanza es una cuestión de interés público (...). La mejora de la protección de los animales en el momento del sacrificio contribuye a mejorar la calidad de la carne.

- Ritos religiosos. Este reglamento, como otros, deja fuera la regulación en el caso de los ritos religiosos.

- El matarife. "La matanza y las operaciones conexas a ella deberán realizarlas únicamente personas con el nivel de competencia adecuado, sin causar a los animales dolor, angustia o sufrimiento evitable" - La directiva europea de 1993 concede a los Estados la capacidad reguladora sobre las matanzas fuera de matadero, "siempre que (...) los animales de las especies porcina, ovina y caprina hayan sido objeto de un aturdido previo".

- Real Decreto de 1995. De nuevo se establecen excepciones, pero los animales deben ser "objeto de aturdimiento previo"

 

Enlaces a otros artículos: El País

La Voz de Galicia


NOTA DEL AUTOR

Una tradición que pasará a la historia en menos de veinte años,  sino cambia la trayectoria  algún acontecimiento  por el momento insospechado. Y lo hará por muchos motivos pero el más importante de ellos es  la falta de relevo generacional que existe.

Se ha querido prohibir, muchos han luchado  por erradicar esta costumbre milenaria del auto-abastecimiento alimentario típico de las aldeas,  con claros motivos económicos. Los ingresos añadidos que supondría   llevar  a estos animales a los mataderos municipales es una razón muy poderosa, como lo es  el cobro de multas por incumplimiento de la ley 36/2007..

En esta ley que aprobó la  "Xunta de Galicia" en el año 2007  se obliga al aturdimiento en el sacrificio de los animales de producción  consecuencia de infracción leve  en caso de no cumplirse,  pudiendo ser resuelto con un apercibimiento o en caso de reincidencia  pasar a convertirse en   una falta grave subsanable con el pago de una cantidad económica  comprendida entre los  600 € y  6000 €.  REF.

Pero la matanza del cerdo es un festejo confraternal,  un motivo para el cual se juntan amigos y vecinos compartiendo momentos de trabajo y en los que se dejan atrás las diferencias tenidas.  

Los matadores, se han de llenar de coraje para actuar con la sangre fría necesaria para sacrificar a los  animales que han mantenido  a lo largo del año con esmero y cariño.

El sacrificio de un animal sea cual fuere, es necesario, si nos queremos alimentar de él. Quién se ocupe de este sacrificio, es lo menos importante, el cómo se sacrifique  importa aunque  el destino va a ser el mismo. A mi modo de ver, debiéramos respetar por encima de todo la vida de nuestros semejantes, cosa que no ocurre,  y dejarnos de pamplinadas. Un Ser Humano no goza sacando vida, sino dándola, por eso es un sacrificio tener que privar de ella a otro ser.

Es increíble  ver  como las mentes de los seres humanos son tan distantes en pensamientos y creencias  las unas de las otras, aunque  la necesidad de comer para vivir es de todos.
 


 

 

AVISO

ESTA PÁGINA PUEDE DAÑAR LA SENSIBILIDAD DE ALGUNAS PERSONAS ANTES DE ENTRAR ASEGÚRESE DE QUE LOS CONTENIDOS DEL SACRIFICIO DEL CERDO NO VAN AFECTARLE YA QUE LAS SIGUIENTES  PÁGINAS  ESTÁN COMPUESTAS POR  LOS FOTOGRAMAS DE LA MATANZA EN LAS ALDEAS PASO A PASO.
 
 
 

 

Cabazos e cochos

 

imprimir Correo electrónico

Vendimia 2017

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Este vino de la cosecha 2017, se está disfrutando en muchas zonas de España, ha que todo el mundo sabe que somos un país de vino, como los italianos o los franceses.

Han pasado varios meses y no quisiera que  empezase la feria de Amandi de este año sin tener escrita esta entrada que ya es la oncena ocasión que escribo sobre este tema en mis páginas.

Este artículo lo voy a escribir en castellano. Soy una persona biligüe al 100%, no voy a entar en detalles en como  hago las cuentas.

 

 

imprimir Correo electrónico

Vendima 2016

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

Este ano 2016 a colleita da uva en Galicia en xeral foi mala.

Pouca uva e viñedos moi atacados polas pestes e o afamado malo ano bisiesto,  non foron capaces de sacar produción nin sequera acertándolle coas mans de sulfatos e azúfres

Pero como en todo sempre hai excepcións.

Puiden  observar como razas de uvas de produto de malandar ou de albariño, sen unha soa man de sulfato nin axofre conseguiron ter unha boa e ecolóxica produción.

Apostar por variedades resistentes ás pragas como as anteriormente citadas é unha solución cando se quere beber un viño 100% natural.

Esquecer o sulfateo dos viñedos con herbicidas, en moitos lugares con este sistema estase a producir un líquido con residuos tóxicos,  está comprobado cientificamente que estes fitosanitarios penetran na savia e o ao analizarse o viño detéctaselle. É preciso voltar ao antigo e ben probado sistema do cavado dos viñedos.

Este ano fixen o meu primeiro viño, pero na casa fixéronse tres variedades. A primeira, a que elaborei para min, foi con douscentos quilos que vendimei a man e esmaguei cós pés, cincuenta litros de líquido das citadas uvas de albariño sen ningún tipo de tratamento, nunha pequena cubeta  fermentou converténdose nun doce e gaseado escumoso, sen apenas grados pero cun buqué e unha máxica sensación no seu deguste. O segundo viño que fixen foi có bullo que quedou sen escorrentar deses douscentos quilos, de encher esa pequena cubeta de 50 litros. Este resultou un viño ácido, no bullo, con sustancia á variedade.  O terceiro viño da casa son 100 litros aínda sen trasfegar, de uva tinta mercada,  da zona do Bierzo.

Como din na aldea, as trasfegas teñen que facerse en lúa e día claro, e iso no inverno non é doado.

En Galicia hai moitas feiras do viño, tantas como subzonas e variedades. A derradeira en celebrarse anualmente é a de Salvaterra de Miño, onde homenaxean aos  nosos escumosos. Para min, e para moita xente o viño escumoso é o favorito para acompañar os xantares e ceas do Nadal e Reies, entre outras cousas. Os aromas máis autóctonos, a chispa que producen estes viños  feitos coas variedades máis singulares.

Señorío de Rubiós, ou un agulla tinta como Nande, bebe da tradición da súa coma outras casas coma  Tollodouro onde apostan pola biodiverdisidade.

D.O. Valdeorras, D.O. Monterrei, D.O. Ribeira Sacra, Albariño e Ribeiro, dentro destas ultimas atopamos viños das provincias de  Ourense e Pontevedra, de lugares como O Rosal, Cenlle, Purrón e San Amaro, a Arnoia, Cortegada, Ribadavia, Mos, Cambados, Vilanova de Arousa, A Guarda, Meaño, Meis.

En canto a unha comparativa do prezo de terra con viñedo hai unha gran diferenza entre as provincias galegas.

Prezos da terra . Resumo anual por provincias (2014)    
           
Tipo Prezo máis frecuente (EURO / Ha)
A Coruña Lugo Ourense Pontevedra Galicia
Viñedo secaño          31.687              18.274              25.817              44.082    

         33.530    

Fontes de acceso ao público

 

Como se pode ollar, entre os 18.274 Euros por Ha de Lugo aos 44082 € de Pontevedra hai 25808€ de diferenza de prezo por ha.

Algo que non debería ser esí, mentres que o sur de Lugo na D.O. Ribeira Sacra destaca pola súa heroicidade ao atoparse maioritariamente os viñedos nas ladeiras das pequenas montañas sitas nas ribeiras do Sil de aí acadado o seu nome Viticultura heróica. nas zonas de Pontevedra maioritariamente cultivase en llano.

 

 

imprimir Correo electrónico

Apañando á morte na Sega

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Eramos moitos na aldea e  tiñamos pouco que comer porque había que repartirnos o que produciamos e  vender os excedentes das colleitas para poder mercar outras cousas.

Non había moitas maneiras de conseguir cartiños e unha das poucas era indo á sega, cada ano a Castela.

Se tiñas con qué collías o tren e senón  ías a  pé.

Alí nos xuntábamos cuadrillas de homes de todas as aldeas do redor. Todos nos coñecíamos e tiñamos caralladas entre nós para facer o tempo e o traballo máis levadeiro.

En cada aldea había  varias brigadas capitaneadas polo máis capaz, o Tiro da Brigada como lle chamaban. Se non lles seguías o paso non valías para ir.

O meu amigo Xosé María, tiña 21 anos cando o asesinaron.

Eu estaba alí, foi o da casa do Cabazo de Eiralbe. Colleu o fouciño que tiñamos todos postos alí na viga e dirixiuse cara él.

Segouno a metada. Aínda recordo como morreu.

Xosé María era fillo único, cando súa nai Micaela soubo da súa morte case tolea. Seu pai Camilo foi a castela cobrar os xornais que traballara, pero nunca o puido traer. Daquela, non había medios e se morrias lexos da terriña, alí quedabas.

E alí quedou él. Meu amigo, meu compañeiro. Sempre o teño no pensamento. As súas bromas volvéronse en contra del.

O do Cabazo tiña un carbunco na espada e Xosé María dáballe có callado e o do Cabazo ergueuse e matouno, así foi.

Aquel día aprendín que non se deben facer bromas gratuitamente, pódenche custar a vida, como lle custou  él, aquel ano do 27.

O do Cabazo era un asasino con sorte. Librou da súa morte porque rematou a ditadura e entrou a 1ª República e foi absnistiado, pero levabao no sangue, pouco tardou volver a matar . 

Daquela cedíanse as parellas nos bailes llel non  llela quixeron  ceder,  sacando de pistola rematou dun par de tiros ao osado que lle denegara a ocasión. 

Volveron a metelo preso pero ao estallar a guerra volveu saír libre.

Xosé María non foi o único que non voltou para casa da Sega, coma él foron moitos outros os que querendo non poideron.

imprimir Correo electrónico

Á sega a Castela, imos Serafín.

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Con catorce anos Xesús e Serafín marcharon á sega a Castela.
Como non tiñan para o billete do tren metéronse de polizóns. O revisor pedíullelo  e ao dicirlle que non o tiñan deulles unha oportunidade e díxolles:
- Mirade a ver se algún dos que van no tren vos presta o cartos senón teredes que baixar.
O revisor non veu  ata  chegar a Palencia, e aquí tiveron que apearse.
O seu destino era Venta de Baños e para chegar decidiron  coller outro tren ata o lugar con tal mala sorte que Serafín marchou nun tren e Xesús non conseguiu subir. Non sabía que facer, decidiu esperar na estación, sabía que Serafín tiña que volver. Foron tres largos días pero ao final volveu, e alí estaba él, esperando.
Como non tiñan ni un céntimo  tiveron que andar a pedir polas casas un anaco de pan  para comer, bebendo auga  das fontes e durmindo  nos bancos da estación.
Cando por fin chegaron ao destino aínda non era o tempo da Sega e  o dono dunha cantina tanta pena lles deu que lles dixo...
-Comede todo o que necesites, cando consigades traballo xa me pagaredes .
Comían unha lata de sardiñas entre os dúos,  o  cantineiro dicíalles porque non comían mais e  eles replicábanlle que xa comeran de abondo. Non sabían como ían a conseguir os cartos para lle pagar e non querían abusar da boa Fe  do cantineiro.
 Durante varios  dias andiveron así ata cun home dos que xogaban as cartas na cantina,  sabendo da súa situación preguntoulles se sabían algo de viño ao que eles asentiron, dicindo que eran de terra de viñas, sabido isto  ofertoulles traballo  nos seus viñedos mentres non era o tempo da sega,  percibindo  por elo uns bos cartiños.
Cruzaron montes e alí chegaron. O patrón encargoulles apartar os coios e cavar  e ofreceulles para durmir
a  caseta. Os primeiros días non se atrevían nin a descansar nas sestas, sospeitando tal vez que o dono o vixiaba. 
Nun regato  pescaron cangrexos de rio que levaban a vender ao pobo para logo mercar algo para comer pero cando chegaban con eles xa estaban mortos. Unha boa señora díxolles como tiñan que facer para que chegasen vivos.
-Rapaces  poñede unhas espadanas no balde.
Có que lles daban polos cangrexos  comían pan e chocolate a fartar.
Cando estivo  o cereal listo para a sega,  cobraron a cava das viñas  e  marcharon para alá agradecidos de todos os que lle axudaran.
Serafín e Xesús eran moi novos  e ignorantes e ao principio  axustaban moi mal a sega das leiras,  pensando que lles ía levar dos dias leváballes cinco.  Foron cincuenta días inesquecibles pero ao final mercaron o billete de regreso a casa e o chegar orgullosos entregáronlle a paga os pais.

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Xesús e Serafín na súa última xuntaza

DEP Sempre vos recordaremos

 

 

 

imprimir Correo electrónico

Compadres e Comadres 2017

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive
Enlace a imaxes de anos anteriores O xoves de compadres foi celebrado un ano máis nalgúns lugares do sur lucense.
A promoción para manter esta tradición e animar á participación faise dende os concellos a modo de concurso premiando a aqueles que resultan dalgún xeito máis sobresaíntes.
Nalgúns lugares como en Escairón, os pequenos do colexio, á noitiña fan a queima na praza do lugar e nos demáis centro públicos de ensino das poboacións de Sober, Pobra, Bóveda e Monforte celebran tamén tan arraigada tradición.
Unha das características que todo compadre e comadre ten que ter é que súa queima sexa posible, outra é que a súa careta sexa dalgún dos veciños do lugar, ou personaxe a destacar.
En Distriz, parroquia de Monforte de Lemos seguen a apostar pola tradición escenificando de novo este ano tarefas do rural non fai moito extinguidas. Nos compadres a representación da malla antiga cós antigos mallos de madeira, pas, escobas de cudesos, pineiras, ferrados... e nas comadres representaron modo da xuntanza das lavandeiras da roupa nas lagoas ou ríos tan habitual ata fai uns 70 anos, temática que se representara fai uns anos na parroquia de Santa Mariña do Monte, pero que se agradou poder volver a rememorar.
No propio Monforte queimáronse compadres e comadres na praza España, pero rúas como a do Cardenal, barretes como o de Rioseco e parroquias como Ribasaltas participaron dos dous xoves aportando con esforzo e traballo o mellor de si.
O xoves 16, día de Compadres, o bebe do actual Presidente da Xunta de Galicia que naceu o mércores 15, xa foi protagonista na representación que del fixeron os veciños de Rioseco en brazos de seu pai, púidose ver tamén a Trump escenificado en máis dunha vintena de compadres, con ameazas e muro representado. O Rei e Bárbara, ou a guía de alta cociña de Michelin foron algo máis do que se puido ollar.
O xoves 24, día de Comadres o color en Ribasaltas, a princesa e a xustiza, os abusos das eléctricas e as películas seguiron a encher espazos nalgúns lugares da vila. De non ser polos que defenden as tradicións e os que se implican có seu tempo, traballo e esforzo para o continuar da súa existenza quizais isto sería unha lembranza. Enlace a imaxes de anos anteriores {jcomments on}

imprimir Correo electrónico

Galletas Gullón María Dorada

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

RECETA DE GALLETAS MARINA 

Traducida por Peruchela

Móllanse as galletas no leite cun chorro de coñac.

Úntanse as galletas cun recheo que pode ser de chocolate, mantequilla

(250GR) misturado con dúas iemas de ovo e tres culleres de azúcre,

bátese ben todo para logo encher con elo as galletas ou calquer outro recheo ao gusto.

Unha vez enchidas móllanse de novo no leite e rebózanse nunha mistura de fariña de coco e azúcre, e deíxanse na nevera ata o día seguinte

 

imprimir Correo electrónico

Roscón de Polvoróns

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

Moitos non saben o que facer cós polvoróns, outros morren por eles.

Un dos doces máis típicos da cultura gastronómica española de nadal, ten unha aplicación moi boa por parte dos que non lles gustan moito e sempre lles quedan para o último.

A idea é darlle un toque  distinto e transformalo noutra cousa máis sabrosa 

Pero iso quixen constatalo facendo eu mesma na casa e seguindo os consellos de miña mai.  

Ingredentes: fariña de polvoróns, 1 iogurt  de 125gramos  e a súa medida rechea de aceite de xirasol,  1 sobre levadura, 3 ovos.

Bátese todo ben batidiño e logo ponse nunha forma axeitada para él.

Se o noso papel de forno é de cortar, fixarémonos ben en como facelo, da forma máis intelixente.

A temperatura do forno baixa e 70 minutos de coción pra acadar o  punto axeitado pra retirar.  

Cando enfría da forma, dáselle a volta e enfaríñase con azúcre muído  pra decorar.

 

  

 

 

imprimir Correo electrónico

Berenxenas recheas

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

 

A introdución en Galicia de cultivos doutros lugares do mundo lévase a facer dende sempre. Os romanos trouxeron as castañas a estes lares, logo de América veu o millo e as patacas. Nas nosas hortas os cultivos van mudando o tipo de viandas . Lembro que había xente na aldea que sementaba "cacahuetes", as legumes eran moi habituais, garavanzos, fabas, guisantes, lentellas e as herbas tampouco faltaban, colorante, tomiño, ourego, laureiro . Daquela todo o mundo tiña "azafrán", era o colorante pra os arroces, ourego para condimentar a zorza e laureiro pra un montón de cousas.

Os novos cultivos normalmente van en decrimento doutros. Xa non é habitual a sementar leguminosas, agás fabas, guisantes e algúns garabanzos, pero en moita menor medida. O colorante tampouco se volveu sementar, nin a manzanilla. A que se sementa non nace.

Novos cultivos e novas froitas sustituen aos anteriores. Brocolis, Coliflores, Berenxenas, son verduras recentes nas nosas terras.

Receita das Berenxenas

Unha verdura non moi sinxela de preparar ben. Eu aprendín dun gran cociñeiro en Cataluña, daquela no ano 91, era o encargado de cociñar para os enfermos da Clínica Barceloneta, na rúa Pescadors. Eu era garda de seguridade e cando me tocaba os xoves quedarme a comer disfrutaba daquel gusto, xa inesquecible, e que dende aquela quixen aprender a elaborar. Ben é verdade que teño ido a moitos sitios a comer e tenme coincidido habelas no menú e pedilas, levándome dende entón unha gran desilusión por non acadar alquel excelente sabor dunha elaboración pausada e mimada da verdura. Polo tanto e moi importante cando queremos facer berenxenas enchidas, saber que : o que nos interesa é máis a verdura en sí e non tanto o recheo,  que ese, si pode variar en función do gusto.

Ingredientes do primeiro paso: Berenxenas, Fariña e sal e aceite de xirasol.

Féndense á mitade e poñense a cocer nunha pota en auga salgada. Cando observamos que están no punto de coción apartámolas e deixámolas arrefriar un pouco ata que se nos permita apartar a carne da pel. Non é aconsellable deixala moi moi fina. Esa pel rebozámola en fariña e fretímola nunha tixola e reservamolas; esí como o contido que misturaremos coa carne ou pescado escolleito que nos apeteza.

No meu caso con carne muída de tenrreira misturada con marrau. que teremos previamente medio cociñadas noutra pota cun pouco de aceite de olivas e un dente de allo, ou dous. Tamén se lle pode engadir cebola, pemento e ata un tomate natural ou no seu defecto ao gusto do consumidor. A ise guisado pódenselle engadir tantos ingredentes como imaxines e podas dipoñer ou dispoñas. Facemos unha bechamel ao gusto máis tradicional ..Ten que ter un bó punto.

Deseguido metemos as peles das metade de berenxena nunha formiña de papel de aluminio, que enchemos có guiso anterior. Facemos unha bechamel ao gusto máis tradicional coa fariña, a manteiga e o leite. Vertémos enriba de cada unha das metades enchidas xa e na bandexa, un pouco por riba e salpicarémolas con queixo raiado. Logo metemos todo no forno a gratinar ben o queixo , ata tostalo ó gusto ou o punto.

 


 

imprimir Correo electrónico

Albóndegas con tomate

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Ingredentes: Carne de porco e de tenreira criados en terras galegas, ovos de pitas ceibes, aceite de sementes, pan raiado, sal, allo e fariña.

Amásase, fanse bolas e frítense.

Pra facer a salsa

Tomate natural en conserva, pementos, zenorias , cebolas da colleita, herbas ao gusto, loureiro, tomiño  -fariñola como lle din os cataláns, pementa negra moída, ao gusto. Cando está a salsa a medio facer bótaselle as albóndegas pra que rematen de  cociñar

Os cachelos das leiras das aldeas, ben cocidiñas serven de guarnición. O truco para que saiban mellor é botalas a cocer na auga cando ésta xa está fervendo. Se preferimos puré cocémolas moito, escorrémolas e botámoslle manteiga de millo ou a preferida e esmagámolas cun cuberto,  logo unhas gotas de leite, sen lactosa para aqueles alérxicos, e pasámoslle algo a batidora para que quede máis fino.

As cociñas de leña, tamém chamadas económicas son un elemento necesario para miles de persoas nas aldeas, que se manteñen ao seu carón o longo dos días curtos, frios e chuviosos. Son as sustitutas das Lareiras Galegas, foron implantadas maiormente nos anos sesenta do século XX. Hoxe en día avanzaron moito. As planchas, algunhas téñenas de vitrocerámica. O importante e que aÍnda que non sexan para cociñar xa que as hai calefactoras serven igualmente para manter quentes as comidas.

Non esquecer o viño feito na aldea que podemos dicir un bó viño español e o pan artesán. que acompaña a perfección un bon xantar.

 

 

 

imprimir Correo electrónico

o Pan

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

pan

 

 

Provenintes dos nosos campos e da suor dos seus amos, cada ano eran recolleitos suficientes cereais, centeo, cebada e trigo na aldea para a elaboración de todo o pan consumido anualmente

As principais familias tiñan forno de pan na casa onde era costume cocelo dúas veces por mes. Principalmente pan de centeo, de trigo e en tempos da posguerra de cebada.

Había campesiños que mesturaban a fariña de millo coa de centeo.

Cada forno contaba cunha capacidade de media de sete "ferrados" de gran por fornada.

Os numerosos muíños de moer dos arroios e afluentes galegos, seguen funcionando nalgunhas aldeas galegas aínda con gran de trigo ou centeo cultivados nas súas terras pero é excepcional.

http://aldeasgallegas.com/pan_gallego/PAN.htm

 

imprimir Correo electrónico

Roscón

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Roscón Galego

 

Sen ningunha dúbida un das sobremesas realmente mais populares e antigas dentro da cociña tradicional galega.

Só, mollado en viño, con queixo ou marmelo,  o roscón nunca faltou nas casas en tempos de celebración.

Para unha elaboración artesanal, requírense claras de ovo elevadas ao punto de neve e as xemas mesturadas con tantas culleradas de azucre como ovos sexan.

Seguidamente unha cullerada de  fariña por casa ovo e tamén e cando levemos a metade da fariña engadiráselle 1 sobre de fermento en po.

Deixamos repousar e metemos nunha forma adecuada para o roscón o preparado.

Deixámolo no forno ó lume non superior a 150º, para que non alampe, durante o tempo preciso para a súa coción que pode ser ata 2h

 

 

imprimir Correo electrónico

Licores de augardente

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

LICOR CAFÉ

Receta do licor Café por Alita

( Carniceria Lydia de Bóveda )

Nunha pota poñemos a ferver 3 litros de auga ou zanganilla con 4 KG de azúcre.

Cando empeza a ferver a bótanselle 4 paquetes, de 250 gramos cada un, do café mezcla que máis lle guste.

Ao romper a ferver de novo apágase e deixase enfriar.

Deseguido engadeselle á mezcla 7 litros de augardente e deixase macerar todo 15 días movendo a diario.

LICOR DE FRESAS (AMORODOS)

por Flora de casa  Gallego

En 1 l. de augardente poñer 1/2 Kg de Amorodos, 1 corteza de laranxa e outra de limón.

Deixalo macerar dunte 16 días. Pasados eses días cóase.

Noutro recipiente prepararemos un almíbar cun vaso de auga e outo de azucre.

Cando esta frío incorpórase ao licor.

Déixase unha semana e xa está listo para tomar.

LICOR DE MORAS o mesmo proceso que o licor de amorodos pero con moras.

 

Comentario: O licor de guindas e cereixas pódese facer do mesmo xeito.

imprimir Correo electrónico

Cañas

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Canas

 

Pra 24 cañas, 1/2 kg de masa follada,  dous paneis que deixamos desconxelar dúas horas e espolvoreamos e estiramos cun rodete maneira que saian doce tiras de uns 2 Cm.,  de cada panel. As formas de cono de inox han de estar ben untadas con margarina e empezando pola punta   envolvémolas tiras de masa previamente untadas con xema de ovo, que lle repetiremos enriba unha vez enroscadas. Póñense deseguido nunha bandexa con papel vexetal a cocer no forno pre-quentado a unha temperatura de 170º.

Pra sacalas do molde sen romper tense que facer en quente axudándonos dunha servilleta. Déixanse arrefriar

O recheo pode ser moi variado. Nata, Chocolate, ou o que se che ocorra. Neste caso a crema pasteleira empregada faise da seguinte maneira.

Pra 24 cañas, 1/2 l. de leite, do cal apartamos 1/4 que poñemos ao lume con unha barriña de canela e manteiga. Ó outro cuarto de litro mesturámoslle dous ovos, 2 culleres sopeiras de Maizena e 4 de azucre que ben remexido lle votaremos enriba do outro cuarto litro ao ferver.

Unha vez frío, dez minutos antes de comer as cañas, énchense. 

E moi importante encher só as que se van comer senón abrandan e non valen.

Pra rematar a presentación moémos azúcre có batedor pra convertelo en glass e espolvoreásmosllelo por riba.

 

imprimir Correo electrónico

Bacallau á galega

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

O bacallau está presente na cultura galega desde hai moitos séculos.

En cada tenda colgaban follas de bacallau salgado de ata oito quilos de peso, para a venda.

Era unha das principais comidas dos galegos, e máis dos do interior.

Son moitas as maneiras de comelo pero una das máis populares é sen dúbida, con patacas.

As patacas con bacallau, un prato que se repetía nos fogares galegos por coresma, séguese consumindo na actualidade pero non na medida en que se consumía fai tres décadas.

RECEITA 

-Póñense a ferver a patacas, cando xa están a cinco minutos do punto de coción engádenselle os anacos de bacalau previamente desalgado.

Cando está no punto, escórrense deixándolle un pouco de auga ao final.

Nunha tixola fritiriamos uns allos en aceite de oliva,  engadirémoslle pemento doce ou picante, ao gusto.  Hai a opción de botarlle cebola  a pochar xunto cós allos.

Mesturaremos cunha espumadeira e xa está listo para comer.

E moi importante non queimar o pementón, para evitar isto o truco e apartar a tíxola do lume e botarlle un anaco de pataca cocida  pra que baixe a temperatura.

imprimir Correo electrónico

Doce de Marmelo

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

 

membrillo

 

Durante moitos séculos o doce de marmelo forma parte da alimentación nas aldeas,  constituíndo un dos postres caseiros máis asequibles a calquer economía.

Din que  1.5 Kilos de azúcre por kilo de membrillo  pero outrora ao mellor habia un kilo para cada tres de membrillo.

O proceder é o seguinte xa que hai moita xente que non lle cuaxa e quédalle coma marmelada.

Logo de recolle-los membrillos ben maduriños limpámolos cun trapiño seco, e picámolos en cachiños botandoos nunha pota seca.

De seguido engandímoslle o azúcre removémolo e deixámolo tapado ata a mañá seguinte.

Ao nos erguer poñemola pota o lume e deixamos que se coza o máximo posible sen que se nos peque;

cando está case desfeito e comprobamos que logo de batido non se nos cae do pao é que xa vale.

Enchemos uns cacharros pequeneiros e deixámolo enfriar.

Hoxe hai a moda da  olla  express, e atopamos en Internet receitas para  diabéticos con edulcorantes, pero non son aconsellables.

O ideal do membrillo é que coza lentamente e se é diabético botarlle menos azúcre. 

 

imprimir Correo electrónico

Caldo Galego

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Sen dúbida a fama dos caldos galegos e mundial.

De berzas, repolo, navizas, frexoles ou leitugas habitualmente dependendo da verdura da temporada.

Coas fabas secas, as patacas, o oso de xamón e un pouco de unto.

Maneira de facelo, a túa.

 

 

imprimir Correo electrónico

Brazo de Xitano

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

O brazo de xitano é tan tradicional na nosa cociña como o mesmo roscón e é un doce indispensable no comedor dunha festa.

Para 9 ovos, 4 culleres de fariña, clara a punto de neve, e  o azucre nas xemas. Non leva fermento.

Unha vez cocido no seu punto nunha forma cadrada, retírase e prepárase o recheo.

Hai anos era frecuente enchelo de marmelada  de pexego ou de mazá, logo con crema pasteleira ou con flanin.

Aplícaselle fría encima do biscoito e enrólase cun trapo sen romper.

Logo adórnase por enriba.

 

 

 

imprimir Correo electrónico

Sopas tradicionais

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

PAPAS DE MILLO

Durante moitos anos foi o alimento básico no almorzo dos habitantes de Galicia. Para a súa elaboración ponse leite con auga e sal ao lume ata que empeza a ferver, nese momento vaise mesturando o millo moído e vaise batendo ata que se forma unha masa homoxénea, deixándoo cocer de 10 a 15 minutos.

SOPAS DE MILLO

Sen ningunha dúbida, as sopas de millo formaron parte do menú diario dos nosos campesiños.

A súa doada elaboración consistía en botar leite fervendo encima dunhas sopas de bola de millo previamente cortadas.

SOPAS DE ALLO

Unha vez que o pan de centeo estaba duro, para aproveitalo cortábase en sopas nunha cazola.  Fervíase auga cunhas areas de sal que logo se lle vótaba enrriba pra abrandar . Nunha tixola frítense os allos, logo apártanse, non mesmo aceite ou graxa frítense tamen os ovos que logo se lle votarán enriba.

SOPAS DE BURRO CANSO

Coa masa que sobraba de facela empanada logo de cocida, e mentres que esta abrandaba coas clásicas follas de berza ou trapos mollados, os homes migaban estas paletres nun cunco e botábanlle viño con azúcare.

 

imprimir Correo electrónico

Manteiga

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

mantequillacasera jpg

 LEITE MAZADO

Leite que logo de conservalo cinco días fermentaba, logo coas cuncas e os mazaricos mazábase ata separarlle o soro, apartándose a manteiga e o sobrante era o leite mazado que se acompañaba coa bola de millo.

imprimir Correo electrónico

A comida nas matanzas

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active
 

 

O PRIMEIRO DÍA - A MATANZA

No  mencer do día sinalado para o sacrificio do porco, no domicilio preparábase un chocolate para todos os que ían participar del. O almorzo baseábase en sopa de pita con algún oso de lacón e careta de porco desalgada, previamente dous días antes "cachola" . Logo da sopa, estes todos manxares cocidos de carnes variadas, acompañábanse dos garavanzos y do repolo que tamén son cultivados nestas terras, ao igual cás patacas cocidas "cachelos", conformando así o típico cocido galego, o fígado guisado coas carnes mortas das barbadas do marrau, "carrolas" entran dentro dos aperitivos; de segundo prato acostumábase a guisar un conexo sendo o arroz con leite o postre máis acostumado.

O carácter vinícola, os bos viños, das nosas terras eran un elemento imprescindíbel e o mellor acompañamento posible dos menús de tódolos días da matanza . Eran nestas reunións de veciños onde se cataban os diferentes quefaceres a hora da elaboración do viño, podendo ser máis ou menos críticos có prezado líquido dependendo da cantidade de casas ás que se ía axudar na festa da matanza .

A CEA DO PRIMEIRO DÍA

As mulleres andaban áxiles pra cocelo estómago do cocho sacrificado e preparalo fígado que logo servían cocido enteiro "cortábase e servíase cun pouco de aceite, sal fina é pementón doce ou picante. O estómago prepararíase como si dun polbo se tratase, acostumándose a poñer de sobremesa as "filloas", "con mel"; Recapitulemos que a estas ceas acudirían os participantes da matanza e limpeza do porco, sendo familiares na súa maioría máis o menos próximos. A media de persoas era dunhas vinte por comida. O augardente feito das uvas das nosas cepas durante centos de anos segue acompañando hoxe por hoxe os cafés destas xentes traballadoras e dispostas.

O SEGUNDO DÍA -A SALA

Coñéceselle como o día da sala porque como ben indica a palabra despézanse aos animais sacrificados o día anterior e procédese á sala das distintas partes, rabo, cacholas, lacóns, xamóns, pancetas para a súa perfecta conservación ao largo do ano..

Limitándome á comida do mediodía, no século pasado era costume preparar un arroz cós riñóns "riles" e o corazón. Deseguido unha febra e de sobremesa mazás ou uvas autóctonas.

Á hora da cea deste segundo día era a máis esperada e quizais a máis multitudinaria. Os callos eran o primeiro prato e de segundo costela asada.

Hoxe por hoxe cambiou moito esta costume, ao menos na miña casa. A comida deste segundo día consiste en Callos con todo o contido que estes teñen, costela, uñas de porco e tenreira, garavanzos, tripón, sexos machucados e o correspondente refrito, claro que estes ingredientes son a elixir á hora da elaboración e pódense incluír o excluír segundo gustos. Podo dicir que basicamente este é o menú; callos galegos e de segundo prato febras e cachos de panceta á prancha, logo doces artesáns variados, cafés e licores caseiros da zona para todos.

En moitas outras aldeas galegas , séguese convidando á cea e ás costelas asadas sobre todo porque logo desta cea do viño e dos licores quentan, e a velada invita aos asistentes á conversación ata máis tarde da media noite.

TERCEIRO DÍA - ROXOS

O terceiro día dos catro que ocupan a tradición galega da matanza do porco é o día dos chicharrós. Os roxóns non son máis que os coiros dos porcos preparados. A grasa que desprenden na súa elaboración gardarase en olas de barro u outras pra facelo xabón "de lavar a roupa", lembro que antigamente cociñábase con ela, xa que, os aceites eran caros e a accesibilidade ás tendas e produtos era máis rudimentaria. Neste terceiro día da matanza, que saiba eu, non ven invitado ningún comer, e os que estamos comemos as sobras dos días anteriores. Agora como novidade está facelos salchichóns este terceiro día, polo que as mulleres e presentes neste traballo probaran ao menos os roxóns con pan e cun vasiño de viño.

A COMIDA DO CUARTO DÍA DA MATANZA -OS CHOURIZOS

O día dos chourizos é o día no que se embucha a zorza nas tripas para logo as mulleres atalas, polo que é un día no que se necesita de bastantes persoas para axudar a realizar esta laboura. Cantas máis persoas mellor, xa que antes se rematará.

Ao mediodía si todo foi ben, acabarase de facer e colgar todo tipo de chourizos, normais, picantes, cebola eta. Si polo contrario resulta que non se terminou á hora de xantar rematarase despois.

A comida típica neste cuarto día son os osos de espiñazo e costelas adobadas có mesmo adobe da zorza, acompañados de cachelos e escarolas como segundo prato porque de primeiro prato cóntase coas sobras dos callos do día da sala ou ben cunhas empanadas de zorza.

Deseguido, o queixo, os doces, licores e cafés. Pero o que verdadeiramente conta non é o que se comeu, senón o que queda para comer o resto do ano.

 

imprimir Correo electrónico

Navicoles

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Unha das verduras máis refinadas da nosa dieta Galaico-Cantábrica é a Navicol. Unha mesturanza de repolo con nabo, que nin é unha cousa nin outra pero que sen dúbida fará a gran solución cando a uns dos da casa non lle guste o repolo, polo tufo e outros non queiran as nabizas polo agrio.

A solución perfecta é unha verdura natural, non invasora, dificil de expandir , e de nacer, pero que cando o fai, entremesturada cós nabos é a primeira a que eu persoalmente vou atacar para facer con ela un prato ben natural.

Eses brotes mansos , cuns cachelos, todo ben cocidiño sen ningún preparado a parte que lle poida trucar o sabor, agás un cacho de pita, de porco ou tenreira pra darlle sustancia á auga, senón cun pouco de Sal é o preciso. Para rematar, cando xa está ben cocidiño, un refrito de panceta, con allos da colleita en aceite de oliva virxe, con ou sen pementón doce, ao gusto da maioría dos comensais..

Unha verdura, que dende primeiros de novembro nos acompaña ata o marzo do novo ano.

 

imprimir Correo electrónico

Pementos Fritos

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Outra das comidas típicas nas aldeas galegas a partires de mediados de xuño son os pementos.

Hai moita xente que cun prato de patacas cocidas e unha decea de pementos fritidos en aceite de semillas, xirasol ou oliva, desfruta tanto ou máis que cunha boa mariscada.

Os pementos de Ourense son moi apreciados entre os galegos para comer desta maneira.

Outra maneira de comelos é recheos de carne, ou pescado e cunha boa bechamel

O máis corrente é que se usen de guarnición acompañando outros pratos, inda por si mesmos xa son un xantar

 

imprimir Correo electrónico

Fréxoles

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Con patacas novas acompañados de chourizo cocido e ovo e cun refrito de panceta da casa.

Unha comida típica que dende finais de xuño forma parte dos xantares do rural ata case outubro se é que somos espabilados e sementamos dúas veces

As razas dos fréxoles son imnumerables, altos, baixos, redondos, planos, pequenos, grandes, pintos, verdes ou amarelos. Cómense tierniños, pero hai razas que son mellores para deixar pra seco e con esas fabas logo faise caldo ou fabada.

O caldo de fréxoles faise cando xa non están tan tenros como para comer arreglados, con fabas, é típico do vran ainda que agora conservámolos nos arcóns conxeladores para facer en calquer outra época do ano.

As fabas secas gárdanse dun ano para outro pra sementar, nun bote cunha cabeza de allo, pra que non as entre o bicho "ronco". Tamén se poden meter no conxelador e ao sacar sementalas directamente, esí poden conservarse mais anos.

 

imprimir Correo electrónico

Repolo corazón de Boi

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Nas nosas hortas cultivamos moitos tipos de repolos, case sempre se fala do de Asa de Cántaro, pero o de Corazón de Boi, ten unha boa fama, ben merecida

Dende principios de xuño e ata finais de outubro está nas nosas hortas e fai un excelente acompañamento dos cocidos

Á galega, cocido con patacas e un refrito de allo e panceta, con ou sen pementón.

No caldo galego, pois tamén en Galicia facemos caldo de repolo, inda que non sexa o habitual.

 

imprimir Correo electrónico

Tirabeques

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Unha das hortalizas máis finas que hai na dieta galega

A maiores é das primeiras en aparecer nos menús primaverais das aldeas e vilas galegas

Así dende finais de abril, e todo maio e xuño pódense desfrutar

Fai unha incalculable cantidade de anos que os tirabeques forman parte da alimentación dos galegos.

Como mellor saben é coas patacas novas que veñen vindo nas hortas canda eles.

Un bó refrito de panceta e allo en aceite de oliva, con ou sen pementón e tés o xantar solucionado

 



  • imprimir Correo electrónico

    Fabas Lobas

    Valoración: 5 / 5

    Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

    O da tradición das fabas lobas en Galicia remóntase a tempos inmemoriables.

    Seméntase en outubro e son unha das primeiras hortalizas que se poden disfrutar ao chegar a primavera.

    Noutras épocas tiña unha gran aceptación ainda que hoxe por hoxe o seu cultivo e consumo descendeu.

    Se nunca as probaches é un bon momento para facelo.

    Maneiras de cociñalas hai moitas pero normalmente cocidas con patacas e un bon refrito.  panceta, chourizo, pimentón, tomate, allo, cebola, zenoria.

      

     

    imprimir Correo electrónico

    As herbas na cociña

    Valoración: 5 / 5

    Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

    Podemos falar do emprego común das seguintes herbas en Galicia

    Laurel, Ourego,  Tomillo, Albahaca, Menta, herba Luisa, Tila, Fiollo, Romeo, Salvia, Melisa,  por citar algunhas.

    Albahaca condimenta a pasta, o tomate, e verduras en xeral e  os peixes .

    Laurel da bo sabor aos arroces e algunhas carnes

    Ourego combina coas verduras e as carnes. Na nosa terra é moi usado xa que se emprega na elaboración do preparado dos chourizos.

    Romeo para caza e carnes de todo tipo. Tamén para facer enxagues para a gorxa.

    Salvia Branca, cocida xunto ao romeo e viño moi boa para infecións de boca.

    imprimir Correo electrónico

    Receitas da aldea

    Valoración: 0 / 5

    Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

    Os alimentos, tan necesarios para vivir. Unha sección nesta Plataforma Dixital das nosas costumes e tradicións á hora de comer.


    Comer é unha necesidade e comer ben é unha obriga xa que temos maneira de producir alimentos de gran calidade. Dar grazas polos alimentos ao comer é un bo costume que recoñece os sacrificios e traballos feitos pra que eses manxares cheguen a nosa mesa có único fin de nos alimentar.

    Xa vai unha ducia de anos me xurdiu a idea de recoller as nosas tradicións e espallalas pola rede pra ter unha posible oportunidade de perpetuidade, xa que na realidade corre grave risco de desaparición. Por iso faise necesario recopiar datos para testemuñar o presente e o tempo máis próximo ao noso paso por eiqui, esta vida.


    Os alimentos producidos en terras por persoas amantes do bo comer e traballadoras non se está a distribuír na actualidade entre os comercios. As multinacionais enchen o carro da compra en cidades e vilas algo grandes. As verduras producidas con agarimo en aldeas galegas forman parte aínda hoxe nos menús da xente do rural pero nas feiras non se venden excedentes desas producións dende fai varias décadas.


    Moitas veces dise, "nas cidades non saben nin o que comen".

    Faise necesario unha respectabilidade á diversidade. Non teñen porque ter o mesmo calibre e a mesma aparencia os froitos como está a acontecer. A naturalidade dos vexetais e animais debe pórse garantir no tempo sen que se extinga en prol de hortalizas melloradas xeneticamente pero sen sabor, ou de animais criados nas novas ganderías industriais onde a súa vida como ser tradúcese nunha vida como produto.


    O home non soamente debe comer senón que tamén ten que ser capaz de estar a altura do que se lle espera e saber comer de todo.


    Nas grandes cidades as novas xeracións xa non son emigrados das vilas e aldeas senón que xa se criaron nelas, iso fai que descoñezan o trato humano-animal e baseándose en modas e informacións en contra do consumo de carnes e pescados intentan prescindir deles pensando que con iso axudan ás demais especies de animais.


    Non perder a sa costume de interrelacionarse có medio que habita sendo respectable con el.


    Hai que loitar e traballar para conseguir que se manteñan:

    - Os sabores dos alimentos e a biodiversidade natural deles.

    - As razas e especies naturais autóctonas do Planeta.

    - A convivencia e permanencia dos produtos naturais, cós xenéticos, pese a estar en contra destes últimos. - ---

    - A alimentación con produtos de tempada, que garante un paladar máis enriquecido xa que é, nese momento idóneo de recolección natural o que conserva un sabor máis auténtico neles.


    Esta páxina recolle receitas tradicionais das aldeas, noutras épocas tan frecuentes.


    A materia prima dos pratos é xerada practicamente na súa totalidade no medio rural. Tanto as hortalizas como froitas, ovos, carnes e pescados son en tódolos casos producidos por pequenos gandeiros, no caso de vacún, caprino, meriño. No porcino a ceba destes animais continúase na actualidade, así como polos e coellos. No caso dos pescados veñen de piscifactorías dos ríos do redor ou de pesca tradicional das rías galegas.

    imprimir Correo electrónico

    Slide background
    Slide background
    A CORDA DA SANTA COMPAÑA                  

    .

    Rexístrate

    Debes aceptar la política de privacidad

    Aldeas Galegas e as suas tradicións
    Cultura Gallega - Tradiciones