Solicitamos su permiso para obtener datos estadísticos de su navegación en esta web, en cumplimiento del Real Decreto-ley 13/2012. Si continúa navegando consideramos que acepta el uso de cookies. OK | Más información
Slide background

GALICIA

Terra

Patrimonio

RURAL

Horta, Viño, Sega, Pan, Mel, Liño, Xabón, Sacha, Roza, Matanza...

CONCELLOS

Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra

RÍOS E FERVENZAS

Auga de Vida

GASTRONOMÍA

Cociña Tradicional

TRADICIÓNS
EVENTOS
ENTROIDO
VILAS GALEGAS
FESTAS GALEGAS
FEIRAS GALEGAS
Slide background
Eventos
SOSTENIBILIDADE
Cultura

VISITA ESTA WEB

Ven a coñecer Galicia

ALDEAS E VILAS

CONCELLOS
TRADICIONS

HORTAS de Galicia

PAISAXES
MAR E MONTAÑA

ROMÁNICO
Tradicións
Slide background

Descubre

MUNDO RURAL

Despega a outros sitios
Segue os enlaces!

O mellor é vivir en Galiza

Tradicións

As Fiandeiras do Liño

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active
 

A materia prima fundamental para a elaboración de tecidos dende tempos primitivos despois da cesteria é o Liño remontándose este arte a Idade da Pedra.

Na época castrexa era cultivado e  da fama da súa calidade  os romanos deixaron moitos escritos narrando o labrado, maceración, cura e mazadouro  na pedra, onde se golpeaba con grosos martelos de madeira,  asi como o paso por dentes de ferro,  o ripanzo có que se lle sababa a  parte máis proxima a casca que se usaba como mecha corrente las lámpadas ordinarias.

O liño estivo tan presente na nosa cultura durante tantos séculos que houbo unha profusión de topónimos facendo referencia a lugares. Liñares, Liñarede, Liñar.. Liñaran..Liñaza.. Liñariños, Liñarigo, Liñarede....

En todos os lares campesiños habia un tear para favorecer á facenda doméstica, mantas, colchas, lenzos de cama, tapetes, mantelos, saias medias, toallas.

Nas feiras locais consolidábase  a trasacción pormenorizada de fibras, fios e tecidos tamén para o  cambio por outras previsións forzosas.

Có século XVIII remata o explendor do Liño e có comezo do capitalismo industrialista en España determinase o incio do seu fin, pasando dun cultivo noso a unha intensa importación  barata.

Nas aldeas deiqui do sur lucense fai oitenta anos que ainda quedaba algunha leira e algún tear.

Dende entón non se voltou a sementar máis que para usar en demostracións de oficios nalgunhas feiras que como Outroura queren manter vivo o espiritu dos nosos ancestros, homenaxear ós seus traballos e a súa maneira de facer as nosas cousas,  que xa non son pero foron e por iso merecen estar dentro da sabeduría popular para sempre.

 

Enlace a outro artigo relacionado 

 

 

Tags: liño, teas

imprimir Correo electrónico

Slide background
Slide background
A CORDA DA SANTA COMPAÑA                  

.