Poesía de Autor

Emigrante Galego

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Do Poemario Lemavo

 

De onde ven o vento?

do onde ven o mar?

que funga en galego 

e me canta ei retornar.

 

Ti que non poideches

teus ollos pousar

na terra partida

que te fixo emigrar.

 

Herexes campanarios

que te fan lembrar 

a golpe de badaxo

golpe secular.

 

Terra que se erque

por riba do mar

por sempre en Galiza

escoito o teu cantar.

 

Benvidos galegos

da outra orela do mar.

 

imprimir Correo electrónico

A Lareira

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

O Fume da Lareira

 

Fume de leña mollada

e o son dos toxos que castañean

mentres o lume danza

sentado estou na Lareira.

 

Fora miúdo chovendo

arume a herba e a terra fresca

dentro cos meus pensamentos

do cor da noite na lareira.

 

Entre fumes e viños

Pensando estou na miña meiga

bruxa de ollos casteños

doce falar e zalameira.

 

Fume que cegas, meus ollos

sal ó vento e dílle a ela 

que se meu ollar brila

non é do viño e que quero vela.

imprimir Correo electrónico

Canción para Emi

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Acouga vento de Outono

acouga vento nordés

vento que abres as portas

vento que vés do revés.

 

Escolita, dame tres días

e unha noite se pode ser

muller filla do vento

muller que eu quero querer

 

Emi é- meu ceo escuro

Emi é-chuvia e calor

Emi é -filla do vento

Emí é- soño de amor.

 

Ceo Lusco e fusco

ceo por nacer

aluma o meu camiño

que desando por quinta vez.

 

Dime onde está a fonte

da auga que ei de beber

muller filla do vento

muller que eu quero querer

imprimir Correo electrónico

Meu País, Dourado En Gules

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

VERSOS E CORES

Amarelo de Toxo

amarelo da xesta

amarelo mimosa

amarelo á sesta.

 

Dourado centeo

dourados viñedos

dourados dos chopos

dourados penedos.

 

Pendurado ao sol 

sol amarelo

dourado millo

e a flor do grelo.

 

Dourado que ergue

en campo de gules

sangue que ferve

cara a ningures.

 

País do amarelo dourado

agochado verde recuncho

por séculos atesourado

na cunca dun furuncho

 

Xeste de doce fala

país dos mil ríos

país que non cala

ruxe o vento cos fríos.

 

imprimir Correo electrónico

Románico Bebedor de Atán

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

ATÁN, E O ROMÁNICO

Quén colgou do teu pescozo

o pitope que pendura?

Non foi Bieito, non

nin monxa dé crausura.

 

Ora e laboura!

e do falo bebes

pola noite a escuras

que de día non atreves.

 

Canecillo pecadento 

Quén che dá o pan?

dálle o rabo contento

e fai coma o can.

 

E Bernardo, qué vergoña!

 

Tocan o xantar 

Ti sopra e ladra

Lámbelle a mán

para que a abra.

Enlace relacionado

imprimir Correo electrónico

Do poemario Lemavo

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Do Poemario Lemavo

¡Aii nena niño, niño nena!

Perto de Tí, na pola, quixen poúsar

Todo amor e a miña pena

e que escoitaras o meu cantar.

 

A dos ollos cor boliche

a que me vé sen me ollar

non seí que me pediches

que non cho poido dar.

 

Merlo non son

bubela Tampouco

Non veño que vou

non vivo no souto.

 

Escoita o vento o fungar

as follas o coñecen ben

doce as bica o pasar

 E logo Tanto Me tén.

 

Bebo nas fontes

bebo no rio

vivo no monte

vivo no frío.

 

De mura en vide

de vide en mura

 a Tua fermosura

aniñar me pide.

 

Todos me chaman o cuco o pasar

¡Ai nena do niño! se eu puidese quedar.

natureza

imprimir Correo electrónico

De bagoas na choiva - Galiza

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

DE BAGOAS NA CHOIVA

Galiza

Esta é unha terra donde os camiños se esquencen de ser

Os lameiros acadan a percura do gando

E os arados fican esquencidos nas hortas

 

Eiquí os homes cotizan o carón dunha sombra

Lembrando, quizais, algunha historia anterga

Namentres os defuntos suman postos no camposanto

E cada ano son menos os que fican cos vivos

 

A Galiza rural da labranza, da vendima e da augardente

Dos lonxevos corvos na alambrada vella

E as cegoñas zancudas por tódalas veiras

 

Hoxe non ouvean os lobos no Outeiro

E o can que gardaba o gando

Perde o senso adormecido no chan das escaleiras

 

E a choiva asoma no val de Lemos

Sempre bendita, sempre esperada,

Como unha amante malquerida

Ni con ela, nin sen ela, fican ben os galegos

 

Ainda alumean as estrelas con forza nas aldeas

Algunas casas novas e moitas casas vellas,

As farolas as veces non prenden…

Hai cousas que son un luxo,

cando xa non queda xente

  

E pra dez igrexas ben vellas

un só crego, co digno esprito de ser

quen sostén a esperanza dos que nunca creeran

 

A Galiza  das bagoas na choiva

Da neboa enfeitizada o encender e a adormecida

A do lusco e fusco, a do forno de leña,

A da vendima e a dos contos de meigas

A da recollida da herba e a da malla na eira

 

A Galiza que pranta e pranta arbores tardías

Para poder xubilarse, ou por si acaso.

A que fai a matanza do porco

Porque no quere morrer sen ela

A que presume de lacón, caldo e patacas

E adoece polo pulpo na cocina de leña

 

A Galiza do pan centeo cocido en forno de pedra

A Galiza da xente que traballou

Ata deslomar os osos

 

A Galicia heredada dos nosos antergos

O Pepe, a Anita, a Marisa, a Remedios,

O Manolo, a Maruja, a Rosa, o Manuel,

A Herminia, o Fernando, a Filomena,

O Javier, a Besita, o Paco…

 

A Galicia dos que ainda son

E a dos que tanto quixemos

imprimir Correo electrónico

ofcavas