Outono

Outono

images/panoramicas/otono2.jpg

O San Martiño en Galicia

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

San Martiño eiquí e aló, o patrón oficial da Matanza do Porco en Galicia.

Refráns

Polo San Martiño, castañas e viño.
Castañas, noces e viño fan a ledicia do San Martiño.
As castañas que despois do San Martiño quedan no souto, son do moucho.
No San Martiño bebe viño e deixa auga pró muiño.
Con castañas asadas e viño novo xa non morre o pobo.
San Martiño, vai ó magosto e mata o porquiño.
Con castañas asadas e sardiñas salgadas non hai viño ruín.
No día de San Martiño, abilla o teu viño.
Despois de San Martiño vén o inverno de camiño.
Polo San Martiño, mata o porco e proba o viño.
O verán de San Martiño son tres días e máis un pouquiño.
Polo San Martiño, mata o teu porquiño.
A todo porco lle chega o seu San Martiño.
O veranciño de San Martiño, ou grande ou pequeniño.
Polo San Martiño, andan as noces a roliño.
Polo San Martiño faise o magosto, con castañas asadas e viño.

sanmartino

A Matanza do Porco    A comida nas matanzas

 

Neste 2018, consérvase na nosa rexión esta ancestral costume de sacrificio animal para autoconsumo ainda que parte da sociedade actual nos tache de asasinos, ou de maltrato animal.

Non comparto as críticas daquela xente que xulga como unha barbarie dita tradición, de sobras é sabido por todos, os que queren ver, cales son as auténticas barbaries desta civilización humana. 

En realidade podo entender porque surxe  cada día máis xente vexetariana, ou extremista como os veganos. Non é por culpa nosa. En canto as grandes empresas son as encargadas de producir non teñen miramentos cos animais  e trátanos como meras mercancías.

Ata os máis amantes dos chourizos nos dan ganas de deixar a carne. Oxalá puideramos volver a vivir cos animais como outrora, criandos con mimo e dedicación. 

O relevo está a desaparecer, a escasa natalidade do rural e a emigración ás vilas, cidades e a países extranxeiros confirman a tendencia do paulatino abandono do rural galego e con él das súas ancestrais tradicións.

Debido pois ao dito, moitas aldeas cun só habitante están deixando de estar habitadas ao extinguirse ese derradeiro bafo que a sostiña. Noutras aldeas,  onde antes eran centos agora son deceas, maiores para traballar nesta ou noutra costume que requira forza, destreza e habilidade, o que eles xa perderon. O puñado de persoas con esas propiedades redúcense a media ducia no mellor dos casos, có que contar con eles para cada unha das matanzas tampouco resulta doado.

A unión de outrora xa non existe, a envexa o odio e a inquina, fan que praticamente teña desaparecido esa confraternidade que tiña acontecido ata fai ben pouco. As novas tendencias fan que procuremos atender cada un ao noso. Ao contar con máquinas para as escasas labores do campo que se realizan hoxe non é necesario esa relación que perseguía ó fin a colaboración entre uns e outros.

Xeneralizar non está ben, e teño que apuntar que hai lugares en Galicia que sobrevive esta unión. Onde os veciños se siguen a axudar. Concellos semidespoboados onde teñen un territorio amplo para labradío, e esta colaboración é precisa para manter as produccións.

Os que se foron están lonxe e cada vez teñen menos interese nos productos da matanza da casa,  xa que outro tipo de viandas forman parte da súa dieta. Pouco a pouco van esquecendo o sabor da aldea.

Os que se van cada son menos, xa que non os hai.  Os que levan décadas fóra, e son vellos, no alén choran e non queren vir ver o sitio onde naceron e se criaron pola magoa de saber do seu abandono.

Podendo ser Galicia a envexa das outras rexións de Europa, por contar có clima, terras e mar máis productivos que calquera dos demais, está sendo o gran lugar esquecido. Todo foi encamiñado ao seu abandono.

Os cauces de produción e distribución dos alimentos agrarios, sostén de vilas e cidades, están en mans das multinacionais que exercen unha explotación animal e laboral sen escrúpulos. Macro-granxas onde o producido ou llelo das polo que che paguen ou non tes a quen venderllo. Conscientes de esa arma, pagan o xustiño para o seu sostenemento e ata que lles interese.

As feiras desapareceron, o mundo mudou e agora dicimos:  Non che ten arreglo a cousa!!! Non hai volta atrás.

imprimir

Festa da Pisa da Castaña, en Froxán do Courel

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

A PISA DA CASTAÑA

Froxán do Caurel

 

Momentos da Pisa 2017

"Festa de caracter etnográfico e costumista onde se engade unha pinga de Gastronomía, como non podía faltar na nosa terra"

XIX  edición da Festa da Pisa da castaña seca.

Simbólico “acendido do sequeiro”  para amosar aos  visitantes como e onde se secaban as castañas,   demostración da “pisa e abandoxado da castaña”.

A pisa é o xeito tradicional mediante o cal se lle quitan as cáscaras á castaña seca a base de golpealas dentro nun saco enriba dun tallo de madeira e o abandoxado é o proceso seguinte no cal con moita maña se aparta a castaña da peluxe e das cáscaras.

 
PROGRAMA

11:00. Acendido do sequeiro e mostra do funcionamento
12:30. Demostración do Pisado e Abandoxado
13:30. Pregón a cargo 
14:00. Presentación 
14:15. Degustación do Menú 
16:00. Pisa e abandoxado onde poderá participar o público
Durante a xornada haberá música tradicional e baile con Carpa
Venda de artesanía e productos da zona
Servizo de pulpo e churrasco 

 

imprimir

Romaría Popular do San Mateo

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

APARTE - CAMPORRIO - MONFORTE DE LEMOS

LA PARTE CAMPORRIO 1960

 

"San Mateo, o santo dos xordos", celébrase en "A Parte, Camporrío", Monforte de Lemos, en forma de romaría popular do sur de Lugo.

Ten lugar esta festividade o día 21 de setembro e é a última das festas campestres do Val do Lemos onde aínda se vai a comer. Nos arredores queda o San Vitoiro,na Pobra do Brollón, a romaría de Cadeiras en Sober e os Remedios en Sarria.

SAN MATEO 1953

Ir comer ás festas coas familias era o típico fai menos de tres décadas. En Santalla de Rei, Pacios de Veiga ou Rubián fai máis de vinte anos que deixou de ser costume. Aínda que as festas parroquiales séguense a celebrar anualmente e no caso de Rubián de xeito sobresaliente, sendo actualmente as máis multitudinarias en asistencia, tanto ás procesións do Ecce Homo como á hora de festa nocturna.

Antes de que houbese tantos medios de transporte, como hoxe en día, a xente desprazábase a pé, cabalo ou bicicleta, desprazamento que facía en grupo cos abundantes mozos daquel entón. Xuntábanse as xentes que habitaban tanto aldeas como vilas próximas, anualmente, nun momento de intimidade compartida con amigos e coñecidos, gozando dunha boa comida á beira do río, partida de cartas na sobremesa e baile con orquesta no serán.

 

A beleza da contorna no que se desenvolve fai que todo aquel que o visita por primeira vez, queira volver. Os campos de millo, os chopos e o río impresionan nesta época do ano.

Cada ano, xeración tras xeración uns mozos dan paso a outros no outro lado do río. É neste outro lado, onde se instalan as casetas dos distintos grupos de eternos adolescentes que veñen en penas en acampada o día anterior.

Outra das tradicións desta romaría son as misas en honor de San Mateo amenizadas por gaita e pandereta para o deleite de todos aqueles devotos que se achegan a igrexa

 

 

grupo de jóvenes Gaiteiro Tradicional Santiago, Fotógrafo Blanco y Negro  iglesia de la parroquia carro de San Mateo Comida en Familia

 

ALBUNS  DO  SAN MATEO

By Peruchela

2005  2006   2006 2007  2007 2008   2009    

2011  2012   2013  2014   2015   2016   2017  2018 

imprimir

Festas de San Miguel ARCANXO

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

29 de Setembro día de S. Miguel

" A palabra anxo significa o mesmo que enviado; pero entre os Anxos e os Arcanxos hai a diferenza de que: 

  • Os anxos son aqueles espíritos que envía Deus para as cousas comúns e ordinarias;
  • Os Arcanxos, son unha orde superior aos anxos, son enviados para os negocios extraordinarios e de maior importancia. A esta clase pertencen os anxos Gabriel, Rafael e Miguel"

Celebrado en moitas aldeas e vilas da xeografía galega. Ponteareas ou Santiago de Compostela están de festa neste día.

Celébrase en San Miguel de Pastoriza a nomeada Romarías Arteixás onde ao longo deste día hai mostras de traballos e artesanos, xogos populares e un bon xantar todo elo con un continuar son de música tradicional galega, gaitas e folk. 

imprimir

Feira do Poldro e do Gando Bravo en Muras

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Coñece Muras

"Feira do Poldro e do Gando Bravo. Na última fin de semana de setembro concello e comarca viven ao redor do gando cabalar nunha cita no Monte da Gañidoira. Paralelamente celébranse as Xornadas de Degustación de Carne de Poldro, unha escolma de tapas dos nosos hostaleiros.

Descúbrea

En Muras vivimos ao redor dos nosos cabalos todo o ano, pero ésta é unha data especial: ten 30 anos e reúne xente  veciños e gandeiros de toda a comarca baixo as altas árbores do Monte da Gañidoira, a 700 metros sobre o mar. Carreiras de cabalos, artesanía, concursos de gando…

O día dá para todo: para xantar, para negociar co gando e para organizar carreiras cuns cabalos que medran prácticamente en liberdade nas nosas serras. Boa parte deles son exemplares de Pura Raza Galega, herdanza dos celtas que habitaron estas terras e que, probablemente, introduciran un exemplar de poni de cabeza pequena e ancho lombo.Son animais tan recios coma mansos, que gozan dunha privilexiada vida. A nosa provincia, Lugo, é a que suma un maior número de gandeiros e gandeiras que se dedican a crialos.

Nos curros da Gañidoira tamén se negocia na feira a venda de vacún e de cabras autótonas. O movemento de animais e gandeiros, os postos de artesanía, os concursos de tala de troncos, de adestramento de cans, a música e o bo xantar, fan dela unha festa auténtica e moi nosa, pero que nos gusta compartir.Ademais, tamén é unha data gastronómica das que ter na axenda, porque organizamos as Xornadas de Degustación de Carne de Poldro, o momento perfecto para probar tapas e pratos cunha das carnes máis saudables do mundo, pero por descubrir para moitos. Hai onde escoller: dende carnes curadas como lombos, salchichós, chourizos e cecinas, ata receitas quentes e contundentes sobre o plato.

Esperámosvos o vindeiro setembro."

 

Texto pertencente a Web do concello de MURAS

 

 

imprimir

Festas do Rosario en Castro de Rei de Lemos

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

CASTRO DE REI DE LEMOS 

MOSTEIRO VELLO 

A parroquia de Castro de Rei de Lemos pertence ao concello de Paradela e as terras da Ribeira Sacra lucense.

No lugar de Mosteiro Vello está situada a Igrexa, outrora Mosteiro de Santa María de Castro de Rei, cuio orixe remóntase a tempos pre-románicos. Conserva  unha ábsida onde destacan os capiteis asimétricos do románico.

Nos suas orixes, anteriores ao século XII, foi un mosteiro benedictino. Atopábase sito no Agro de Abelleira pero foi trasladado as beiras do río Loio. O rei Alfonso VII de León entregouno a Orde do Císter no 1142.

Fernando II de León concedeulle ao mosteiro un coto xuridiscional sobre Castro de Rei, Buxán, Vilarpape e Seixón. A edificación contaba coa súa propia cárcere.

No século XV tras a morte do derradeiro abade Juan de Pradomao, o 3 de xuño do 1522,  Santa María de Castro de Rei deixou de ser unha abadía independente e converteuse nun priorato dependente do Mosteiro de Santa María de Montederramo.

A cruz parroquial, de máis dun metro de lonxitude,  data do 1730 e é de prata repuxada.

O mosteiro foi suprido definitivamente polos decretos de exclaustración de 1835.

Sufríu un incendio na guerra civil no 1936, sendo posteriormente restaurado.

Nos últimos anos requería dunha nova intervención polo que grazas ao apoio dos veciños, do seu párroco, da diócese de Lugo e outros organismos fixéronse  obras de restauración que consistiron na limpeza da pedra, a teitume do local e o acondicionamento do entorno.

A misa das festas na honra a virxe do Rosario do día sete de outubre de 2018 foi oficiada polo bispo de Lugo Alfonso Carrasco Rouco,  nombrado por  Benedicto XVI  a finais de 2007. O cura párroco D. Julio colaborou con él no acto relixioso. O coro Interparroquial de Oural amenizou o acto litúrxico e a banda Lira de Ribadavia interpretou o himno galego.

Multitude de devotos da virxe do Rosario asistiron ao lugar, entre eles  o alcalde de Paradela  . Ao rematar procesión como é habitual deron a volta ao cruceiro e regresaron a igrexa.

 

Máis recursos con información sobre o patrimonio de Santa María de Castro de Rei

MÁIS DATOS

Temos no territorio varias  capelas,  dado o espallados que están os lugares, esí en Cerxedo está a capela das Neves que conta cun retablo barroco do finais do XVII, en Feas a capela de San Roque, en Paredes de Abaixo a de San Xosé e tamén en San Martiño a da Inmaculada.

A toponimia da parroquia de Castro de Rei de Lemos, fala por si mesma da antiguedade que posúe. O seu patrimonio prehistórico, histórico e natural é de gran relevancia pero está necesitado de máis estudo. Falar da toponía é falar das historias dos lugares. Nomes relacionados coas actividades que se desenvolvian,  por iso houbo e hai repetidos nomes de lugares en toda a xeografía galega.

Lugares da parroquia de Castro de Rei de Lemos no concello de Paradela (Lugo)

Abelleiroá | Acevedo | Bacorelle | Bariz | As Barreiras | Bidueiro | As Bustaregas | Carballedo | A Carballosa | Cerxedo | Os Chaos | A Enxamea | Espiño | Feás | Ferreira | Foilebar | O Folgar | Hedrada | A Mámoa | A Matanza | O Mazo | Mide | Mosteiro Vello | Paredes de Abaixo | Paredes de Arriba | A Parrocha | Pena Corveira | Pereiro | Portocarreira | Preselas | Rañadoiro | As Reigañas | O Sacadoiro | San Martiño | A Seara | Uceira Branca | Val do Couto | Valmigallo | Vilachá | Zouro

Castro de Rei -   Sen existir como lugar  da nome á parroquía, tal vez  unha das maiores do país en canto a número de lugares que a forman. Sitios que nos invitan a contar  lendas e historias fantásticas,  quizais fai moitos séculos unha comunidade independente de castrexos co seu propio  rei onde transcurrian toda a súa vida abastecendose e alimentandose dos recursos que se procuraban nel .  As coarenta entidades poboacionais  que a conforman son berce dun gran pobo, no que hoxe permanecen uns centos de veciños có espírito ancestral que os enxendrou . 

Abelleiroá, lugar onde vivían os abelleiros, os que coidaban das colmeas. Enxamea indica que podería ser ou lugar onde se puñían os trobos baleiros pra coller enxamios.

Bacorelle, podería facer referencia a un lugar onde había pequenos ranchos, ou bácoros, A Matanza e San Martiño  outros dous lugares que referencian esta costume da ceba e a mata do porco.

Acevedo, o lugar onde houbo acevos cos que facían basoiras, entre outros usos.

Bidueiro, leva o nome  desta árbore autóctona, probablemente porque o lugar ten zonas húmidas onde se cultiva este tipo de madeira tan doada de traballar.

Carballedo xunto con fan de Carballosa refírense a sitios onde había carballos tamén autóctonos.

Espiño, Uceira, Hedrada,  Reigañas e Pereiro indican respectivamente que eran lugares de espiños, uces, hedras  raíces e peras.

Val do couto, din que estaba reservado para algunha actividade . Couto do Mosteiro ou paraxes do territorio señorial.

Vilachá, un lugar onde o terreo tiña poucas ondulacións e onde os máis pudientes tiñan unha boa casa para pasar epocas no ano.

Rañadoiro, un lugar con monte baixo con carqueixas.

Seara, indica que neste lugar se sementaban cereais

Folgar, o lugar a onde no se ía facer nada, ou onde estaban a barbeito as terras.

Mosteiro Vello, o lugar onde antigamente había un mosteiro.

Parrocha, coñecese por ese nome a sardiña e tamén a parte máis íntima da muller.

Pena Corveira, unha rocha onde ficaban os corvos.

Valmigallo, un val moi pequeno.

Bariz, seguramente este lugar foi bautizado polos árabes na época na que estiveron no territorio.

Preselas, tal vez noutra época facían regos nos prados e de eí tomou o nome." Preseou o prado para regalo".

Cerxedo pode que tomase o seu nome do vento forte e xélido cerzo. "Cerzo na vara, auga na cara".

Mámoa, elude a un lugar de enterramento prehistórico da época megalítica do que hoxe queda o nome.

Mazo, pode ser que nalgún momento da historia neste lugar habia un martelo de gran tamaño, movido mecanicamente, que usaban os ferreiros para esmagar e estirar o ferro e polo ferro tamén tomou o nome Ferreira.

Paredes de Abaixo e de Arriba, as Barreiras, Foilebar e Mide, poden conter no seu  nome información sobre a súa orixe así como Zouro, Sacadoiro e Portocarreira. Cadaquén que pense a que máis se lle acerca.

 

Webgrafía:

Wikipedia, Galipedia, Raghttp://pares.mcu.es/ParesBusquedas20/catalogo/autoridad/58324

imprimir

Outubro - Feira do Marisco no Grove

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

FESTA DO MARISCO

 

Dende 1963 celébrase ao chegar o mes de octubro a Festa do Marisco neste municipio das Rías Baixas Galegas.

O marisqueo e un dos  pilares básicos da economía desta vila costeira, xunto có turismo. Ambos conxugados fan fosible que esta festa de promoción cultural siga adiante.

Dende a década dos 80 está declarada Festa de Interese Turístico Nacional .

A degustación de marisco fresco a prezos asequibles,  acompañado dun viño branco Albariño é un dos atractivos deste evento.

É tradicional a exposición que se fai na carpa sita diante do porto destes mariscos vivos tanto para os lugareños como achegados.

 

Fontes: http://www.turismogrove.es/es/fiestas/fiesta_del_marisco/#sit

http://www.ogrovedixital.com/fiestas-o-grove-fiesta-del-marisco.html


imprimir

Octubro - Festa da Colleita en Sela - Arbo

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

FESTA DA COLLEITA EN SELA

Celébrase na parroquia de Sela, no municipio de Arbo no mes de outubro.

PROGRAMACIÓN

  • Elaboración de augardente de forma tradicional e o seu posterior degustación gratuita.
  • Magosto, castañas e chorizos 
  • Paseo da cabalo dende a praza de Sela,
  • Misa solemne en honor a Santa Isabel e San Martiño 
  • Sesión vermú. Durante a sesión haberá pulpo para degustar. 
  • Desfile de tractores
  • Concurso de Postres Caseiros
  • Actuación de grupos musicais
  • Queimada de forma gratuita
  • Chocolatada gratuita.


IMG 20171004 210004

imprimir

Feira de Outono de San Lucas en Mondoñedo

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

FEIRA DE OUTONO DE MONDOÑEDO

Sobre este Evento

Alvaro Cunqueiro fai casi 6 décadas describiu esta feira nun artigo escrito para o Progreso.

Nel contou que a Feira debeu comezar polo 1225, cando o Bispo D. Martín, calígrafo e canciller do rei Alfonso IX e amigo de seu fillo San Fernando, por mor dunha visita deles organizouna.

Nesta feira o negocio cabalar e mular convertiríase nun referente na península, de feito refírese á abadía de Santa MarÍa la Real de Meira que surtía de mulas á clase alta e ó clérigo.

A Cunqueiro parecíalle estúpido que a alguén que se lle chame burro como insulto, no citado artigo dicía que o gando asnal ten crías de mirar humilde e humano e os adultos mirada inquisitva e intelectual.

Dende terras astures, ribeiras cántabras, baixaba o cabalar bravo cós potros vivaces hacia o feiral. Dábanse cita na feira: cuchillería de Taramundi, cuchillos, fouces, sachos, cestería, latón, ouro e prata, mantos de Zamora e Palencia… onde o CoNsistorio Vello .

As novedades seguen sendo contadas por xuglares nas feiras.

Mondoñedo, cidade antiga que mostra os seus anos, sita nun fermosísimo Val, que en outono é máis rico en coor ouro e verde.. e cando a feira de San Lucas remata, vánse tratantes, feirantes, festeiros e xitanos volvendo a cidade ao seu enorme silencio

VER FOTOS

https://www.facebook.com/Asociación-As-San-Lucas-de-Mondoñedo-286112344888169/

 

imprimir

Feira de Santos en Monterroso

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

En Monterroso, Lugo

Feira de Santos, a Feira das Feiras

É coñecida como a feira das feiras pola súa dimensión e pola diversidade de productos que ofrece.

Cada un de novembro entre as oito e media da mañá e as cinco da tarde ocupa no centro da vila un espazo de oito hectáreas. Eiquí danse cita milleiros de persoas que acuden a ollar e mercar deceas de productos autóctonos que neste día se atopan en abundancia.

Mostras de cestería de frondosas, mimbres e xuncos da comarca, mel, noces, castañas, productos da horta, ovos de corral, xamón, centeo do país, queixos e ...  sí o xamón de Monterroso é de gran prestixio non menos ten o queixo artesanal que nesta comarca se fai. Dende o ano 1993 conta ca " Feira do Queixo da comarca do Ulloa" feito en Antas de Ulla, Palas de Rei e Monterroso.

A historia desta feira remóntase a inicios do xeculo XVI e o maior explendor dela a  primeira metade do século XX cando era  o primeiro mercado de gando cabalar de toda Galicia. De eiquí partían os animais de tiro que traballaban as terras en Castela antes da chegada da maquinaria.

Na actualidade a esta feira hai que ir e vela. De interese nacional conserva elementos propios; o mercado gandeiro atópase a dous Km do centro da vila e os regateos seguen presentes nas transaccións,  e  elementos comúns  a  calquera outra feira como son os postos  para xantar o pulpo,  ademáis en Monterroso en concreto pódese acompañar de pan de Melide, viño de Chantada  e logo do postre un traguiño de augardente de Portomarín ou Rodeiro.

As aldeas e parroquias que salpican as terras desta comarca  teñen fermosos templos románicos, cruceiros,  pazos e castros dando conta da historia a todos os peregrinos que van por o camiño francés, que por estas terras pasa, a Santiago.

Enlace antiga versión

http://www.monterroso.es/gl/feira-de-santos-3

 
  
  
  
 
 
 

imprimir

A CORDA DA SANTA COMPAÑA                  

Arbore de Nadal das aldeas galegas

     Enxebre Web

 

 

 

   

ARTIGOS RECENTES

AS CORES DO OUTONO

CASTRO DE REI DE LEMOS

SAN FACUNDO DE CEA