Tradicións

Tradicións

A Matanza do Porco

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

RECOMENDAMOS : A COMIDA NA MATANZA

Reglamentos sobre bienestar y protección animal

El reglamento europeo sobre la protección de animales en el momento de la matanza, de 24 de septiembre de 2009, dice:

- El bienestar de los animales es un valor comunitario consagrado (...). La protección de los animales en el momento del sacrificio o la matanza es una cuestión de interés público (...). La mejora de la protección de los animales en el momento del sacrificio contribuye a mejorar la calidad de la carne.

- Ritos religiosos. Este reglamento, como otros, deja fuera la regulación en el caso de los ritos religiosos.

- El matarife. "La matanza y las operaciones conexas a ella deberán realizarlas únicamente personas con el nivel de competencia adecuado, sin causar a los animales dolor, angustia o sufrimiento evitable" - La directiva europea de 1993 concede a los Estados la capacidad reguladora sobre las matanzas fuera de matadero, "siempre que (...) los animales de las especies porcina, ovina y caprina hayan sido objeto de un aturdido previo".

- Real Decreto de 1995. De nuevo se establecen excepciones, pero los animales deben ser "objeto de aturdimiento previo"

 

Enlaces a otros artículos: El País     La Voz de Galicia


NOTA DEL AUTOR

Una tradición que pasará a la historia en menos de veinte años,  sino cambia la trayectoria  algún acontecimiento  por el momento insospechado. Y lo hará por muchos motivos pero el más importante de ellos es  la falta de relevo generacional que existe.

Se ha querido prohibir, muchos han luchado  por erradicar esta costumbre milenaria del auto-abastecimiento alimentario típico de las aldeas,  con claros motivos económicos. Los ingresos añadidos que supondría   llevar  a estos animales a los mataderos municipales es una razón muy poderosa, como lo es  el cobro de multas por incumplimiento de la ley 36/2007..

En esta ley que aprobó la  "Xunta de Galicia" en el año 2007  se obliga al aturdimiento en el sacrificio de los animales de producción  consecuencia de infracción leve  en caso de no cumplirse,  pudiendo ser resuelto con un apercibimiento o en caso de reincidencia  pasar a convertirse en   una falta grave subsanable con el pago de una cantidad económica  comprendida entre los  600 € y  6000 €.  REF.

Pero la matanza del cerdo es un festejo confraternal,  un motivo para el cual se juntan amigos y vecinos compartiendo momentos de trabajo y en los que se dejan atrás las diferencias tenidas.  

Los matadores, se han de llenar de coraje para actuar con la sangre fría necesaria para sacrificar a los  animales que han mantenido  a lo largo del año con esmero y cariño.

El sacrificio de un animal sea cual fuere, es necesario, si nos queremos alimentar de él. 

A mi modo de ver, debiéramos respetar por encima de todo la vida de nuestros semejantes, cosa que no ocurre,  y dejarnos de pamplinadas. Un Ser Humano no goza sacando vida, sino dándola, por eso es un sacrificio tener que privar de ella a otro ser.

Es increíble  ver  como las mentes de los seres humanos son tan distantes en pensamientos y creencias  las unas de las otras, aunque  la necesidad de comer para vivir es de todos.
 


 

AVISO

ESTA PÁGINA PUEDE DAÑAR LA SENSIBILIDAD DE ALGUNAS PERSONAS ANTES DE ENTRAR ASEGÚRESE DE QUE LOS CONTENIDOS DEL SACRIFICIO DEL CERDO NO VAN AFECTARLE YA QUE LAS SIGUIENTES  PÁGINAS  ESTÁN COMPUESTAS POR  LOS FOTOGRAMAS DE LA MATANZA EN LAS ALDEAS PASO A PASO.
 
 

 

Cabazos e cochos

 

imprimir

Viño e Augardente

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

 

 O viño e a augardente nas Aldeas Galegas

alambique

 

Na escuridade das noites de inverno, nunha época non tan afastada na memoria, pero si case imposible de imaxinar na actualidade, sen electricidade, noites de inverno con tan só a claridade da Lúa e das Estrelas.

Coa luz dos candis de gas ou carburo iluminábase o pobo e ao redor da calor do alambique íanse transmitindo aos nenos, os contos populares que ao longo dos séculos se  fraguaran en terras coñecidas; mentres , as pingas de auguardente ían enchendo de a pouco a pota.


Os litros de augardente que cada unha das familias facía tanto para o consumo como para a venda dependía dos quilos de uvas que se recollían ese ano. Tendo como promedio que 750 quilos de uvas era unha postura no alambique convencional e que viña deixando ou producindo de 25 a 30 litros, cada unha das casas da aldea facía tantas posturas como tivese ou quixese facer, sendo as familias de terratenientes as que máis facían de media anual, dez posturas, cunha media pois de 300 litros.

 

 

Evolución da tradición da Vendima

 

Non temos datos da implantación dos primeiros viñedos na zona, pero si podemos afirmar que moitos autores son os que apostan pola cultura vinícola no mundo dos celtas e que con seguridade os romanos levábanse, o viño, da península ibérica cara á itálica.

Si nos centramos únicamente no que coñecemos con certeza, nos últimos 150 anos de vinicultura, vemos unha gran transformación.

Factores tecnolóxicos e feitos e decisións políticas sempre influentes na sociedade, durante ese periodo, derivaron en varias guerras, unha a de independencia das colonias españolas, dúas guerras mundiais e unha civil que se deixaron sentir.
No caso da viticultura en moitas aldeas galegas, non houbo cambios significativos derivados das guerras, xa que no transcurso delas a aldea seguiu coa explotación dos viñedos e a elaboración do augardente.


Coa final da ditadura en España, e a chegada da ansiada democracia, decisións políticas de reestructuración do medio farían a aparición duns límites reservados para o cultivo vinícola español, e por iso é polo que o Estado subvencionou, aos agricultores da época , con certa cantidade de diñeiro por cepa arrancada, propiciando así o fin dos viñedos que tanta riqueza  deran noutras épocas, en contrapartida de novos pastizales .


Os anos 80 do século XX, farían desaparecer os viñedos en moitas parroquias galegas,  pero non a tradición vinícola,  que nos nosos días continúa practicándose na maioría das "aldeas galegas". A proliferación das parras nas hortas ou novos pequenos viñedos en terreos próximos ás casas, deu lugar a unha produción de viño suficiente para o consumo propio de cada casa, sendo a media anual duns 500 litros (132 galóns por familia).

Nota: No 2018 a tendencia en producción pódese manter pero as numerosas enfirmidades dos viñedos causados pola contaminación do medio fan que se teña que mercar uva de Castela, da Mancha ou do Bierzo para misturarlle ás de eiquí. O envellecemento  e a pouca xente do rural fai que cada día que morre  unha destas persoas,  con ela morre  a costume de facer o viño na casa. O futuro está ligado as  D.O. de Orixe, as adegas comercializadoras,  e non é previsible que mude a tendencia.

A produción de augardente que se viu afectada de igual modo, temos cifras actuais de 30 litros ( 7,92 galones) por familia e ano na actualidade.

Ligazón  Oficio de Alambiqueiro.


Das novas xeracións dependerá o aprender e conservar esta tradición, que a ollos meus e moi ao meu pesar preséntase sen futuro, por ser cada vez menos os fillos desta terra dispostos a vivir dela.

Historia do viño nunha aldea do interior galego

Os viñedos déronlle ás aldeas galegas moita vida. Nelas colleitábanse millóns de quilos de uvas, tratadas únicamente con sulfato e azufre. Non había cabida para pestes que as danase, dado que o aire de principios do século XX era tan puro como o foi desde as súas orixes, e seguiuno sendo, ata a década dos 60 onde empezou a contaminación imparable do Medio.


Recollíanse 10.000 litros por familia adiñeirada de terratenientes, litros que eran vendidos no seu maior parte a compradores vindos das montañas, en busca do preciado produto, reservando únicamente uns centos de litros para o consumo familiar.
Logo de vendimiar en cestos de madeira de sauce branco,  enchían outros cestos á súa vez máis grandes, cargábanse no carro e as vacas ou bois e transportábanos ás casas onde, os homes descalzos, exprimirían da forma máis rústica a preciada savia, que logo metían en grandes toneles de madeira de carballo ou castiñeiro,  na súa maioría, de ata 5000 litros de capacidade, onde o deixaban fermentar. 


Logo da fermentación do viño extraíase o bullo, que máis tarde os homes máis veteranos poñerían ao lume do alambique durante noites e noites elaborando así o precioso líquido branco chamado augardente.

 

 

 

 

Ligazóns Relacionadas:

Feira do Viño en Chantada  -   Feira do Viño de AMANDI  -   Feira do Viño en Quiroga D.O. Ribeira Sacra - Feira do Viño Albariño en Cambados - Mostra do viño de Vilachá de Salvadur  -   Feira do Viño de AMANDI 2016  -  Mostra do viño da Ribeira Sacra de Pantón e Rutas do Románico -  Feira do Viño Ribeiro en Ribadavia -    XX Feira do Viño de Valdeorras  -   Festa de Exaltación do Viño da Ulla D.O. Rías Baixas -  Feira do viño tinto O Salnés- Barantes Ribadumia   - Festa de Exaltación do Viño da Ulla D.O. Rías Baixas -  Mostra do Viño de Vilachá D.O. Ribeira Sacra  -   Feira da augardente en Portomarín - 

 

VERSIÓN ANTERIOR COMPLETA http://aldeasgallegas.com/vinoyorujo.htm

 

Vendimas 

   2018 2017   2016  2015  2014   2013   2012   2011     2010   2009   2008     2007  2006

imprimir

Á sega a Castela, imos Serafín.

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Con catorce anos Xesús e Serafín marcharon á sega a Castela.
Como non tiñan para o billete do tren metéronse de polizóns. O revisor pedíullelo  e ao dicirlle que non o tiñan deulles unha oportunidade e díxolles:
- Mirade a ver se algún dos que van no tren vos presta o cartos senón teredes que baixar.
O revisor non veu  ata  chegar a Palencia, e aquí tiveron que apearse.
O seu destino era Venta de Baños e para chegar decidiron  coller outro tren ata o lugar con tal mala sorte que Serafín marchou nun tren e Xesús non conseguiu subir. Non sabía que facer, decidiu esperar na estación, sabía que Serafín tiña que volver. Foron tres largos días pero ao final volveu, e alí estaba él, esperando.
Como non tiñan ni un céntimo  tiveron que andar a pedir polas casas un anaco de pan  para comer, bebendo auga  das fontes e durmindo  nos bancos da estación.
Cando por fin chegaron ao destino aínda non era o tempo da Sega e  o dono dunha cantina tanta pena lles deu que lles dixo...
-Comede todo o que necesites, cando consigades traballo xa me pagaredes .
Comían unha lata de sardiñas entre os dúos,  o  cantineiro dicíalles porque non comían mais e  eles replicábanlle que xa comeran de abondo. Non sabían como ían a conseguir os cartos para lle pagar e non querían abusar da boa Fe  do cantineiro.
 Durante varios  dias andiveron así ata cun home dos que xogaban as cartas na cantina,  sabendo da súa situación preguntoulles se sabían algo de viño ao que eles asentiron, dicindo que eran de terra de viñas, sabido isto  ofertoulles traballo  nos seus viñedos mentres non era o tempo da sega,  percibindo  por elo uns bos cartiños.
Cruzaron montes e alí chegaron. O patrón encargoulles apartar os coios e cavar  e ofreceulles para durmir
a  caseta. Os primeiros días non se atrevían nin a descansar nas sestas, sospeitando tal vez que o dono o vixiaba. 
Nun regato  pescaron cangrexos de rio que levaban a vender ao pobo para logo mercar algo para comer pero cando chegaban con eles xa estaban mortos. Unha boa señora díxolles como tiñan que facer para que chegasen vivos.
-Rapaces  poñede unhas espadanas no balde.
Có que lles daban polos cangrexos  comían pan e chocolate a fartar.
Cando estivo  o cereal listo para a sega,  cobraron a cava das viñas  e  marcharon para alá agradecidos de todos os que lle axudaran.
Serafín e Xesús eran moi novos  e ignorantes e ao principio  axustaban moi mal a sega das leiras,  pensando que lles ía levar dos dias leváballes cinco.  Foron cincuenta días inesquecibles pero ao final mercaron o billete de regreso a casa e o chegar orgullosos entregáronlle a paga os pais.

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Xesús e Serafín na súa última xuntaza

DEP Sempre vos recordaremos

 

 

 

imprimir

Apañando á morte na Sega

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

Eramos moitos na aldea e  tiñamos pouco que comer porque había que repartirnos o que produciamos e  vender os excedentes das colleitas para poder mercar outras cousas.

Non había moitas maneiras de conseguir cartiños e unha das poucas era indo á sega, cada ano a Castela.

Se tiñas con qué collías o tren e senón  ías a  pé.

Alí nos xuntábamos cuadrillas de homes de todas as aldeas do redor. Todos nos coñecíamos e tiñamos caralladas entre nós para facer o tempo e o traballo máis levadeiro.

En cada aldea había  varias brigadas capitaneadas polo máis capaz, o Tiro da Brigada como lle chamaban. Se non lles seguías o paso non valías para ir.

O meu amigo Xosé María, tiña 21 anos cando o asesinaron.

Eu estaba alí, foi o da casa do Cabazo de Eiralbe. Colleu o fouciño que tiñamos todos postos alí na viga e dirixiuse cara él.

Segouno a metada. Aínda recordo como morreu.

Xosé María era fillo único, cando súa nai Micaela soubo da súa morte case tolea. Seu pai Camilo foi a castela cobrar os xornais que traballara, pero nunca o puido traer. Daquela, non había medios e se morrias lexos da terriña, alí quedabas.

E alí quedou él. Meu amigo, meu compañeiro. Sempre o teño no pensamento. As súas bromas volvéronse en contra del.

O do Cabazo tiña un carbunco na espada e Xosé María dáballe có callado e o do Cabazo ergueuse e matouno, así foi.

Aquel día aprendín que non se deben facer bromas gratuitamente, pódenche custar a vida, como lle custou  él, aquel ano do 27.

O do Cabazo era un asasino con sorte. Librou da súa morte porque rematou a ditadura e entrou a 1ª República e foi absnistiado, pero levabao no sangue, pouco tardou volver a matar . 

Daquela cedíanse as parellas nos bailes llel non  llela quixeron  ceder,  sacando de pistola rematou dun par de tiros ao osado que lle denegara a ocasión. 

Volveron a metelo preso pero ao estallar a guerra volveu saír libre.

Xosé María non foi o único que non voltou para casa da Sega, coma él foron moitos outros os que querendo non poideron.

imprimir

As Fiandeiras do Liño

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

A materia prima fundamental para a elaboración de tecidos dende tempos primitivos despois da cesteria é o Liño remontándose este arte a Idade da Pedra.

Na época castrexa era cultivado e  da fama da súa calidade  os romanos deixaron moitos escritos narrando o labrado, maceración, cura e mazadouro  na pedra, onde se golpeaba con grosos martelos de madeira,  asi como o paso por dentes de ferro,  o ripanzo có que se lle sababa a  parte máis proxima a casca que se usaba como mecha corrente las lámpadas ordinarias.

O liño estivo tan presente na nosa cultura durante tantos séculos que houbo unha profusión de topónimos facendo referencia a lugares. Liñares, Liñarede, Liñar.. Liñaran..Liñaza.. Liñariños, Liñarigo, Liñarede....

En todos os lares campesiños habia un tear para favorecer á facenda doméstica, mantas, colchas, lenzos de cama, tapetes, mantelos, saias medias, toallas.

Nas feiras locais consolidábase  a trasacción pormenorizada de fibras, fios e tecidos tamén para o  cambio por outras previsións forzosas.

Có século XVIII remata o explendor do Liño e có comezo do capitalismo industrialista en España determinase o incio do seu fin, pasando dun cultivo noso a unha intensa importación  barata.

Nas aldeas deiqui do sur lucense fai oitenta anos que ainda quedaba algunha leira e algún tear.

Dende entón non se voltou a sementar máis que para usar en demostracións de oficios nalgunhas feiras que como Outroura queren manter vivo o espiritu dos nosos ancestros, homenaxear ós seus traballos e a súa maneira de facer as nosas cousas,  que xa non son pero foron e por iso merecen estar dentro da sabeduría popular para sempre.

 

Enlace a outro artigo relacionado 

 

 

imprimir

Receitas da aldea

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

A Orixe está na Aldea

Os alimentos, tan necesarios para vivir. Unha sección nesta Plataforma Dixital das nosas costumes e tradicións á hora de comer.

Comer é unha necesidade e comer ben é unha obriga xa que temos maneira de producir alimentos de gran calidade.

Dar grazas polos alimentos ao comer é un bo costume que recoñece os sacrificios e traballos feitos pra que eses manxares cheguen a nosa mesa co único fin de nos alimentar.

Xa vai unha ducia de anos me xurdiu a idea de recoller as nosas tradicións e espallalas pola rede pra ter unha posible oportunidade de perpetuidade, xa que na realidade corre grave risco de desaparición. Por iso faise necesario recopiar datos para testemuñar o presente e o tempo máis próximo ao noso paso por eiqui, esta vida.

Os alimentos producidos en terras por persoas amantes do bo comer e traballadoras non se está a distribuír na actualidade entre os comercios.

As multinacionais enchen o carro da compra en cidades e vilas algo grandes. As verduras producidas con agarimo en aldeas galegas forman parte aínda hoxe nos menús da xente do rural pero nas feiras non se venden excedentes desas producións dende fai varias décadas.

Moitas veces dise, "nas cidades non saben nin o que comen".

Faise necesario unha respectabilidade á diversidade. Non teñen porque ter o mesmo calibre e a mesma aparencia os froitos como está a acontecer.

A naturalidade dos vexetais e animais debe pórse garantir no tempo sen que se extinga en prol de hortalizas melloradas xeneticamente pero sen sabor, ou de animais criados nas novas ganderías industriais onde a súa vida como ser tradúcese nunha vida como produto.

O home non soamente debe comer senón que tamén ten que ser capaz de estar a altura do que se lle espera e saber comer de todo.

Nas grandes cidades as novas xeracións xa non son emigrados das vilas e aldeas senón que xa se criaron nelas, iso fai que descoñezan o trato humano-animal e baseándose en modas e informacións en contra do consumo de carnes e pescados intentan prescindir deles pensando que con iso axudan ás demais especies de animais.

Non perder a sa costume de interrelacionarse có medio que habita sendo respectable con el.

Hai que loitar e traballar para conseguir que se manteñan:

- Os sabores dos alimentos e a biodiversidade natural deles.

- As razas e especies naturais autóctonas do Planeta.

- A convivencia e permanencia dos produtos naturais, cós xenéticos, pese a estar en contra destes últimos.

- A alimentación con produtos de tempada, que garante un paladar máis enriquecido xa que é, nese momento idóneo de recolección natural o que conserva un sabor máis auténtico neles.

Esta páxina recolle receitas tradicionais das aldeas, noutras épocas tan frecuentes.

A materia prima dos pratos é xerada practicamente na súa totalidade no medio rural. Tanto as hortalizas como froitas, ovos, carnes e pescados son en tódolos casos producidos por pequenos gandeiros, no caso de vacún, caprino, meriño. No porcino a ceba destes animais continúase na actualidade, así como polos e coellos. No caso dos pescados veñen de piscifactorías dos ríos do redor ou de pesca tradicional das rías galegas.

 

A COMIDA DA MATANZA


Menú dos catro días

Se queres coñecer cal é a comida tradicional na época das matanzas domiciliarias e como foi avanzando segue a ligazón.

RECEITAS TRADICIONAIS


Gastronomía

Coñece algúns dos pratos máis tradicionais das aldeas galegaS.

Descubre cales son.

imprimir

As herbas na cociña

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

AS PRANTAS DA COCIÑA

Podemos falar do emprego común das seguintes herbas en Galicia

Laurel, Ourego,  Tomillo, Albahaca, Menta, herba Luisa, Tila, Fiollo, Romeo, Salvia, Melisa,  por citar algunhas.

Albahaca condimenta a pasta, o tomate, e verduras en xeral e  os peixes .

Laurel da bo sabor aos arroces e algunhas carnes

Ourego combina coas verduras e as carnes. Na nosa terra é moi usado xa que se emprega na elaboración do preparado dos chourizos.

Romeo para caza e carnes de todo tipo. Tamén para facer enxagues para a gorxa.

Salvia Branca, cocida xunto ao romeo e viño moi boa para infecións de boca.

imprimir

Fabas Lobas

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

AS FABAS LOBAS DAS ALDEAS

O da tradición das fabas lobas en Galicia remóntase a tempos inmemoriables.

Seméntase en outubro e son unha das primeiras hortalizas que se poden disfrutar ao chegar a primavera.

Noutras épocas tiña unha gran aceptación ainda que hoxe por hoxe o seu cultivo e consumo descendeu.

Se nunca as probaches é un bon momento para facelo.

Maneiras de cociñalas hai moitas pero normalmente cocidas con patacas e un bon refrito.  panceta, chourizo, pimentón, tomate, allo, cebola, zenoria.

  

 

imprimir

Tirabeques

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

Os Famosos Tirabeques

Unha das hortalizas máis finas que hai na dieta galega

A maiores é das primeiras en aparecer nos menús primaverais das aldeas e vilas galegas

Así dende finais de abril, e todo maio e xuño pódense desfrutar

Fai unha incalculable cantidade de anos que os tirabeques forman parte da alimentación dos galegos.

Como mellor saben é coas patacas novas que veñen vindo nas hortas canda eles.

Un bó refrito de panceta e allo en aceite de oliva, con ou sen pementón e tés o xantar solucionado

 



  • imprimir

    Repolo corazón de Boi

    Valoración: 5 / 5

    Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

    REPOLOS DAS HORTAS GALEGAS

    Tradición de Repolo

    Nas nosas hortas cultivamos moitos tipos de repolos, case sempre se fala do de Asa de Cántaro, pero o de Corazón de Boi, ten unha boa fama, ben merecida

    Dende principios de xuño e ata finais de outubro está nas nosas hortas e fai un excelente acompañamento dos cocidos

    Á galega, cocido con patacas e un refrito de allo e panceta, con ou sen pementón.

    No caldo galego, pois tamén en Galicia facemos caldo de repolo, inda que non sexa o habitual.

     

    imprimir

    Fréxoles

    Valoración: 5 / 5

    Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

    Legumes das Leiras Galegas

    FRÉXOLES   XUDÍAS  FABAS

    Con patacas novas acompañados de chourizo cocido e ovo e cun refrito de panceta da casa.

    Unha comida típica que dende finais de xuño forma parte dos xantares do rural ata case outubro se é que somos espabilados e sementamos dúas veces

    As razas dos fréxoles son imnumerables, altos, baixos, redondos, planos, pequenos, grandes, pintos, verdes ou amarelos. Cómense tierniños, pero hai razas que son mellores para deixar pra seco e con esas fabas logo faise caldo ou fabada.

    O caldo de fréxoles faise cando xa non están tan tenros como para comer arreglados, con fabas, é típico do vran ainda que agora conservámolos nos arcóns conxeladores para facer en calquer outra época do ano.

    As fabas secas gárdanse dun ano para outro pra sementar, nun bote cunha cabeza de allo, pra que non as entre o bicho "ronco". Tamén se poden meter no conxelador e ao sacar sementalas directamente, esí poden conservarse mais anos.

     

    imprimir

    Pementos Fritos

    Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

    PEMENTOS VERDES FRITOS 

    Pementos das Hortas Galegas

    Outra das comidas típicas nas aldeas galegas a partires de mediados de xuño son os pementos.

    Hai moita xente que cun prato de patacas cocidas e unha decea de pementos fritidos en aceite de semillas, xirasol ou oliva, desfruta tanto ou máis que cunha boa mariscada.

    Os pementos de Ourense son moi apreciados entre os galegos para comer desta maneira.

    Outra maneira de comelos é recheos de carne, ou pescado e cunha boa bechamel

    O máis corrente é que se usen de guarnición acompañando outros pratos, inda por si mesmos xa son un xantar

     

    imprimir

    O foxo dos Lobos

    Valoración: 5 / 5

    Star activeStar activeStar activeStar activeStar active

     

    Un couso, lobeira ou foxo de lobo (do latín fossum), escavado é unha construción tradicional empregada no medio rural para a caza do lobo ou de calquera outro animal considerado daniño e perigoso.

    Un foxo de lobos consta dunha serie de elementos empregados para conduciren o lobo ata un lugar onde se lle poida dar caza. Os valados teñen altura suficiente para impediren o paso dos lobos, e forman no terreo os dous lados dun triángulo. No seu vértice hai unha rede entre eles ou un furado escavado no chan, o foxo, no que os lobos eran capturados ou mortos.

    Os muros podían ser de pedra ou madeira, ás veces de cachotería e outras de chantos. Adoitaban ter unha lonxitude total de varios centos e metros. Outra variedade consiste nun recinto murado pechado situado en terreo elevado nun lugar de paso obrigado. Nel é doado entrar pero imposible saír.

    Tamén fai posible capturar ao animal con vida. As cacerías organízanse de xeito comunitario.

    En Galicia a participación nas cacerías estaba tradicionalmente regulada polos concellos das parroquias. As épocas preferidas para a caza eran a primavera e máis o verán. Os cazadores saían bater ao monte provistos de todo tipo de obxectos que facían ruído e encamiñábanse na súa fuxida cara ao espazo entre os valados.

    O uso das lobeiras está espallado por todo o noroeste da Península Ibérica, especialmente nas zonas máis montañosas ou nas menos humanizadas. A pouquidade crecente de lobos e osos fai que o seu uso estea diminuíndo.

    Con frecuencia a toponimia indícanos a existencia de foxos ou dispositivos semellantes , que recibían o nome de calello, caneyo, calecho, xorco, jorco ou caón en Asturias; chorco en León. A variedade de recinto pechado era chamada couso en Asturias, corral en León e cortello en Zamora.

    imprimir

    DIA DAS LETRAS GALEGAS 2019 ANTONIO FRAGUAS FRAGUAS