Artigos de Opinión

Artigos de Opinión

San Mateo no Val de Lemos

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

FESTA DE SAN MATEO 2016

Máis de medio cento de anos asistindo ao San Mateo, desde cando ían o burros coas alforxas cargadas de viandas onde non faltaban as empanadas de papuxas, asl perdices. conexos do monte , todo clase de embutidos e xamón das matas dos porcos caseiros , o roscón e os dulces caseiros , ben regados con viño bo, nada que ver coas de agora que só falta ir en helicoptero , e algún vin eu xa apagando o fogo o día da festa, as carpas , co pulpo , ou os feriantes levando o que os festeiros antes. Ainda que, en tantos anos pasei por varias familias e peñas devanceiras, como a de "Os de Sempre", desde fai uns anos estou noutra de familia e de amigos que organiza sempre Mariano Cedrón que é unha gozada de xente animada con músicos e gaiteiros , que acuden a participar e que nos fan a todos reloucar .

De esmorga no San Mateo no ano pasado 2012,

Mañán volveremos con folgos para troulear e disfrutar da ledicia desta festa de xuntazas de familiares y amizades que comparten músicas e lambetadas con xentil alegría até que o corpo aguante aínda que algúns se teñan que refrecar no río para rebaixar a quentura, Vémonos mañá eu xa teño o pandeiro a estirarlle o coiro para que resoe ó son das gaitas tamborileiros pandereteiras dos meus amigos de Lugo, Coruña Fonsagrada e Monforte despois de saborear un bo xantar.

Publicado por Germán López Quiroga en Jueves, 19 de septiembre de 2013

 

imprimir

Emigración Galega

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

   

    Nos tempos de Rosalía a pobreza e a miseria facían que os galegos tivesen que emigrar en  busca de traballo e un futuro mellor. Có paso dos anos a situación cambiou có que xa non tiñan por que marchar mais sempre houbo máis saídas noutros lugares.

   Hoxe en día aínda que contamos con moitísimas máis oportunidades que antes volvemos a marchar, somos outra vez emigrantes, pero nunha situación aínda que semellante e  comparable, diferente a aqueles tempos.

  A primeira diferenza máis notable e que naquel entón emigraban homes de mediana idade sen instrución que soñaban con volver ricos aos seus fogares. Hoxe por hoxe, quen máis  marcha é a xente nova e con carreiras, preparados ou licenciados que a pesar de todos os  seus títulos non poden atopar traballo en Galicia.

  Outra diferenza son os destinos aos que o galego emigra. O que antes era Arxentina, Cuba,  Suíza, Venezuela ou México; agora é Alemaña ou Inglaterra. O caso é que todo é cíclico,  por moito que teñamos máis opcións que no pasado, acabamos deixando a terra que a  maioría de nós tanto queremos.

    O galego parece que está condenado a sempre quedar con morriña, querendo voltar ao seu lar. Para deter esta situación o goberno debe facer algo. Non é normal que haxa xente  de case 70 anos traballando mentres que a xente nova, por non ter experiencia, non sexa  contratada.

 Esperemos que chegue o día onde podamos quedarnos aquí tranquilos sen necesidade de ir ao estranxeiro. 

                    

 

{jcomments on}

imprimir

Setembro de 2017

Valoración: 0 / 5

Star inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactiveStar inactive

setembro 2

 

Non son soamente festas e vacacións, nas aldeas sempre hai traballo e nesta época máis.

Comeza setembro coa recolleita das patacas novas,  e a leña, dúas actividades comúns entre os habitantes das aldeas galegas.  Tamén lles é tempo de millo, eles saberán o que sementan, si é para silo ou para espiga.

Logo chegará a  vendima e  coido que este ano,  nesta zona non sei vai precisar contratar a ninguén dado que  Non será ano d´auga pero menos ano de viño!...Si recordades a finais de abril  viñera unha xeada que derramara  e cocera todolos racimos que daquela xa estaban formados.

No obstante, noutras zonas de España como CLM producen viño e teñen moitos viñedos aos que xa lle madura o froito e nolo van vender a bó precio para que fagamos un bó viño para a casa, para o ano enteiro, si se vive ou se bebe. Con este bullo facemos a augardente cando se libre  ou se trasfegue, por iso  uns fan a augardente un día e outros outro. 

Volver encher a cuba ou o  cubete  de novo  é sinal de que chegamos a vivir un pouquiño máis sendo testemuñas  do que nos contan e vemos que hai por aí aparte deiquí.

Hoxe fixo deceseis anos do atentando do once de setembro en EEUU, o mundo sigue en guerra. Os augurios que alá polo 2003 pronosticaba o "Mentireiro Verdadeiro" atinaron a maioría. O que levamos de século levámolo moi mal. Con crises humanitarias e guerras, con desigualdade, con excravitude, con manipulación. 

Seguimos sen ser do todo ceibes, ben sei que nunca ninguén o será pois as nosas paixóns son o cárcere máis confortable que temos todos en maior ou menor medida.

 

{jcomments on}

 

 

imprimir

A CORDA DA SANTA COMPAÑA                  

.

Destaca tu Evento o Negocio     Enxebre Web