Citas culturais anuais

En abril Festa da Lamprea en Arbo

Valoración: 5 / 5

Star activeStar activeStar activeStar activeStar active
 

 

 

 

 

 Tren da ruta da lamprea e do viño do condado do Tea

"Arbo é a Capitalidade Galega da Lamprea por excelencia."

As Pesqueiras ou Pescos de Arbo,  son muros de pedras paralelas que se adentran na auga en diagonal ou  batería da corriente de auga"

 O río Deva que leva as súas augas por terras de Arbo, provee as súas xentes desta e doutras especies de peixe, moi apreciados na gastronomía galega. http://aldeasgalegas.com/index.php/rios-de-galicia#deva

 

 

 

 

 

 

  

 

   

INFORMACIÓN SOBRE A LAMPREA

Txt. Este enderezo de correo está a ser protexido dos robots de correo lixo. Precisa activar o JavaScript para velo.

A lamprea, "Petromyzon marinus Linnaeus 1758", é un dos seres mais primarios e menos evolucionados do mundo animal coa nada despreciable antiguedade de 500 millóns de anos.

As terras galegas son o último reducto da península. Ou Pai Miño (Arbo) e o Ulla (Pontecesures e Padrón) poden presumir de ostentar o máis alto rango de distinción na súa explotación comercial e a súa preparación culinaria.

De xaneiro a marzo, a lamprea está en plenitude de tempada aínda que tamén os meses de abril e maio poden ser bos.

Fai anos, en España, tamén había lampreas en Estremadura, Andalucía, Levante, Cataluña e Aragón. Agora, soamente atópanse en ríos da cornisa atlántico-cantábrica.

 

 

MORFOLOXÍA:

 

A lamprea conserva as características máis primitivas dos primeiros invertebrados.

O corpo da lamprea é alargado, con dúas aletas dorsales situadas no terzo posterior e unha pequena aleta caudal. A diferenza doutros peixes carece de opérculos branquiales e as aberturas limítanse a setes pares de "olluelos" ou orificios dispostos en dúas filas paralelas a ambos os dous lados da cabeza.

Este ciclóstomo adoita ser pardo amarillento ou verdoso-azulado, con manchas amarillentas mentres que o ventre é de cor clara. Ten dous aletas e a súa cola termina en punta.

A súa pel carece de escamas, é lisa e escurridizamente viscosa. Si alcanza o metro de lonxitude estaremos falando dun bo exemplar.

É un peixe caracterizado por carecer de mandíbula e dispoñer dun esqueleto cartilaginoso sen partes óseas. 

 

BIOLOXÍA:

O seu ciclo vital resúmese fácilmente: nace nos ríos, baixa ao mar para alcanzar a madurez e volve ao río a desovar onde morre.

Ten xa que logo dúas fases ben diferenciadas. Tras unha fase larvaria continental migra ao mar. Permanece no océano uns tres anos e retorna ao río a reproducirse tralo que cal morre en pouco tempo.

A fase mariña da especie aínda presenta grandes incógnitas. Logo de dous ou tres anos no mar alcanza a súa madurez e o seu instinto reproductor tráelle de regreso ás canles fluviales e é neste momento cando se procede a súa captura.

 

ARTES DE PESCA:

Os métodos de pesca máis genéricos son as redes e as pesqueiras.
As redes e as súas variantes son propias das zonas de estuario e desembocadura, mentres que as pesqueiras o son das zonas máis altas
As pesqueiras, verdadeiras xoias do tempo dos romanos (do s. V a. C. ata o s. II d. C.), son enxeñosas construcións formadas por grandes sillares de pedra. Están situadas dentro do río e se alinean en perpendicular ou en oblicuo ao curso da auga. A súa estratéxica situación provoca captúra dos peixes cando remontan o río.

Os volantes son redes que cruzan o río en perpendicular e derivan empuxadas pola corrente.

Os butróns -nasas cónicas ou cilíndricas- son aparellos de malla e aros de ferro cun orificio de entrada e sen saída. Sitúanse no fondo do leito polo que son menos acaparadores que as redes.

Outra modalidade ou técnica é a fisga, francada ou tridente que consiste nun pau longo cunha serie de puntas no seu extremo inferior co que se cravan as lampreas.

 

 

 

LAS PESQUEIRAS DO MIÑO:


De Salvaterra a Crecente hai uns 30 kms de curso fluvial xalonado por estes muros.
As pesqueiras do Miño están formadas por varios poios ou pescos de pedras encaixadas a modo de puzzle. Non hai cemento nin outro elemento de sujeción.
As medidas son dispares. Hai pesqueiras dun ou dous poios e hainas ata de seis.
As pesqueiras múltiples do Miño mais semellantes ás do Ulla- crean correntes nos ocos que hai entre os pescos. Nestes corredores ou pasadizos dun metro de ancho chamados rúas- colócanse os butrons.

 

Arbo  é a Capitalidade Galega da Lamprea por excelencia.
As pesqueiras ou pescos de Arbo son muros de pedras paralelos que  penetran na auga en diagonal ou batería á corrente do auga.
O Miño chegou a ter unhas 700 pesqueiras. Na actualidade consérvanse unhas 400.

 

 

OUTRAS ARTES DE PESCA DO MIÑO:

 

No Baixo Miño, cerca do mar, péscase con trasmallos chamados miños ou lampreeira.
Estas redes de deriva miden uns 115 metros de longo e 2,5 de alto. O traballo desta arte de pesca é ben sinxelo, lárgase a rede e por efecto da corrente vai pescando soa.
A tempada de pesca para estes aparellos ábrese o primeiro de xaneiro.

Outra arte de pesca é o rodeiro ou a ancestral rede cabaceira, malla que se utiliza lastrada e pendurada dunha aboiar flotante. A rede lárgase nos pozos e remolinos e traballa flotando atrapando ás lampreas que soben.
A Presa de Frieira, en Ourense, é o peor inimigo da lamprea no Miño. Esta barreira infranqueable é un obstáculo insalvable que obriga á especie a frezar augas abaixo ou nos afluentes.

As ESTACADAS DO TEA

No Miño, parte das lampreas remontan un dos seus tributarios, o río Tea.
Utilízase un método único para captúra da lamprea: as estacadas.
Son construcións ou empalizadas de madeira que cruzan o río en perpendicular. Constan de varios alicerces duns dous metros de alto sobre os que se pousa unha pasarela, onde se colocan os pescadores.
As estacadas mais habituais fanse con alicerces de eucalipto ou piñeiro pero na actualidade xa hai estacadas metálicas coa innovación do método tipo ponte elevadizo mediante poleas.
As lampreas remontan o río pegadas ao fondo, cando pasan por baixo das estacadas os pescadores crávanas coas fisgas ou francadas.
O río está segmentado en postos de pesca desde Salvaterra de Miño ata Ponteareas.

Ao contrario da sucesión das pesqueiras, non se explotan por herdanza familiar. Estes postos van a sorteo libre entre aqueles pescadores que os soliciten.
O sorteo público realízase a primeiros de xaneiro.

A tempada empeza a mediados ou finais de xaneiro ata o último día de abril. O horario de pesca abarca desde as nove da noite ata as oito da mañá do día seguinte. Os domingos son días inhábiles.

 

Enlaces de Interese, reportaje completo:

http://www.miguelpesca.com/la%20lamprea.htm

https://vimeo.com/37337453

 

 

 

 

Tags: estación

imprimir

A CORDA DA SANTA COMPAÑA                  

Arbore de Nadal das aldeas galegas

     Enxebre Web

 

 

 

   

ARTIGOS RECENTES

AS CORES DO OUTONO

CASTRO DE REI DE LEMOS

SAN FACUNDO DE CEA